احمد سعیدی

وزیر تجارت راست میگویــــد

 از سالیان زیاد بدینسو عادت کردم که اخبار داخلی و خارجی را تا جائیکه امکان میسر باشد بشنوم بخصوص رادیو آزادی را ، روز 15 برج جدی سال روان ساعت هفت صبح رادیو را روشن کردم این رادیو که ملیون شنونده دارد خبر نگار آن مصاحبه اختصاصی را با آقای محمد امین فرهنگ وزیر تجارت در مورد قلت مواد خوراکه در افغانستان انجام داده بود.

وزیر تجارت دست پاچه صحبت می کرد طوریکه گویا در کشور قحطی آمدنی است جناب عالی حرف های داشت که نمی توانست هیچ کس را قانع سازد:

1.    میگفت که WFP ما را شصت هزارتن گندم وعده کرده اما معلوم نبود چه وقت و چطور، در کجا ، یعنی مانند نوشته روی یخ.

2.    کشور هندوستان به ما گندم میدهد گرچه یک مقدار این گندم ها تبدیل به بسکویت شده به افغانستان وارد گردیده اند حقیقتی وجود دارد که اگر شخص وزیر صاحب توجه خاص نکند گندم باقی مانده هند هم نمی رسد.

3.    وزیر صاحب گفت ما از پاکستان خواهش نمودیم که به ما گندم کمک کنند اما خانم بی نظیر بوتو کشته شد . تاس هم رفت ماس هم رفت.

اط جانب دیگر چندی قبل وزیر تجارت به نماینده گان ملت در پارلمان و هم از طریق رسانه ها گفته بود که قیمت تماشد گاز وارد شده به کشور مبلغ پنجاه افغانی میشود آقای وزیر یک مقدار گاز را به مبلغ پنجاو و پنج افغانی با کشور ترکمنستان قرارداد نموده و چون به قیمت بالاتر آن را قرارداد نموده است ، تجار ملی را تحت فشار قرا داده که چرا قیمت گاز را در بازار های کشور پائین آورده اند که در این صورت آقای وزیر میخواهد نرخ گاز را بالا برد.

جناب وزیر صاحب شاید شنیده باشد یک قرص نان را که مردم بیچاره به شش افغانی بدست می آوردند حالا شهردار صاحب قیمت آنرا 10 افغانی ساخته.

 همین شهردار صاحب در تلویزیون طلوع مهمان یار می شود و به خبر نگار ده قسم خوراکه آماده میکند حالا بعضی ها علاقه دارند از طریق پروگرام مهمان یار خود را به ملت معرفی کنند حتی جناب شان توصیه خوردن اقسام میوه را می نمایند.

برادر! مردم نان خشک ندارند خبر دارید یا خیر؟

بهتر است از طریق صداقت و خدمت گذاری خود را معرفی کنید.

من از زبان وزیر صاحب زراعت شنیده بودم که افغانستان درمورد تولیدات غله جات به طرف خود کفایی نزدیک شده حالا وزیر صاحب تجارت به مردم اعلان بلند رفتن قیمت و حتی آمدن قحطی را مژده میدهد حرف کدام یک را باید باور کرد من در این نوشته عوامل بحران اقتصادی را می نویسم خدا کند مسؤولان خود را زحمت داده بخوانند.

 الف - بحران اقتصادی در کشور : برای بر شماری موارد بحران اقتصادی حاجت به استدلال نیست.دولت ما در حال تقلید  از پالیسی اقتصادی کشور های جهان را آغاز کرد که تا هنوز دولت به معهوم واقعی آن نشده بود.بر نامۀ اقتصاد آزاد شاید مفکورۀ خوب باشد اما بجایش.در کشوریکه سکتور خصوصی به شکل ما فیائی عمل میکند سپردن مقدرات مردم به دست مافیائی اقتصادی بدون حاکمیت وکنترول هم بحران است وهم فاجعه. که راه حل را به متخصصین اقتصادی حواله میکنم. راه حل این است که دولت باید قوانین مالیاتی مؤثر را در جهت کنترول سرمایه بگذارد وازین مالیات باطبقۀ ضعف وناتوان سبسایدی بدهد.دولت مالیه را باید به خدمات اجتماعی مصرف کند و اقتصاد را کنترول کند واگر سکتور خصوصی آماده پرداخت مالیه نیست باید جایداد را به همان نرخ دوباره بالای دولت بفروش برساند .باید سکتور خصوصی را مطابق به یک مدل مؤفق پذیرفت مثلا کشور های اروپای غربی واگر قابل مقایسه نباشد پس سپردن اقتصاد به سرمایه گذاران خصوصی نیز یک اشتباه خواهد بود باید دولت خودش زمام امور اقتصادی کشور را بدست بگیرد وافغانستان تا هنوز به مرحلۀ نرسیده است که سرمایه داران از حالت مافیائی دست بکشند. وضع موجود قیمت خرید اموال و اجناس مصرفی در کشور ثابت ساخت که سیاست اقتصادی و کاپی شده دنیا غرب چقدر در مورد افغانستان غلط بوده این سیاست در روی کاغذ و کتاب معقولیت داشته اند اما در تطبیق با جامعه افغانی فرسنگ ها فاصله دارند هیچ کس نمی تواند منکر شود بخاطر عدم مدیریت درست در اداره اقتصاد کشور و موجودیت اقتصادی وارداتی و مصرفی ایجاد پروژه های غیر هم آهنگ عدم شفافیت در دخل خرچ سیل آسا انجوها پایه اصطلاح مردم ( ان جیب ها ) عدم توجه درتولیدات داخلی و خاک زدن به چشم مردم مظلوم در مورد حقایق موجود کسانیکه اقتصاد کشور را رهبری می کنند اکثریت به این باوراند که بازار آزاد عرضه و تقاضا است در حالیکه چنین است عرضه وجود دارد و تقاضا هم اما امکان خرید را بدون کسانیکه رشوت می گیرند یا انجو و یا معاش خصوصی دالری دارند دیگر هیچ کس توان خرید را ندارد ملت صبور ما این را با گوشت و پوست خود احساس می کنند در نتیجه ایجاد بازار آزاد بی نظم بدون یک پلان منطقی و بدون در نظرداشت معیار های عملی و عمل تعادل بین عوائد و مصارف مردم و اکثریت خانواده ها برهم ودرهم شده سرمایه دار ها سرمایه دار تر و ظالم تر و نادار ها نادار تر و فقیر تر و بدبخت تر شده اند. سوپر پاوریست ها شرقی و غربی باید بدانند که سیاست غلط اقتصادی دولت را به طرف بحران سوق داده است. من نه حارنوال ام نه قاضی ، منحیث یک افغان که به رنج مردم خود ، خود را شریک می دانم این حق را به خود محفوظ میدانم که وزارت محترم تجارت در وقت که راه ها مسدود نشده بود ، هوا گرم بود ، در پاکستان حالاتی که حالا وجود دارد وجود نداشت . چرا تولیدات داخلی و مصارف را محاسبه نکرده . هر مسئول امور که در ساحه کاری خویش پلان های شش ماهه و یکساله و بالاتر از آن را پیشبینی کرده نمیتواند تدابیر دقیق و عمل اتخاذ نمیکند حق آن را ندارد که به کرسی که مال ملت است تکیه زند .

از ما کار نخواهید سلامت باشید

حاکم مطلق ما تا به قیامت باشید

من با همه اخلاص و باورمندی که با جناب رئیس صاحب جمهور دارم از آنها یک خواهش عاجزانه دارم :

در تمام دنیا وزرأ باری از پرابلم ها را حل و فصل میکنند تا رؤسای جمهور به کارهای دیگر برسند ، اما جای افسوس این است که بعضی از وزرأ ما عوض اینکه مشکل را حل کنند برای مطبوعات خبر ساز می شوند و مشکل می آفرینند . ما در هر مقام که هستیم برای مردم باید ترس و تشویش خلق نکنیم جناب رئیس جمهور برای بعضی لطف فرموده بگوئید اگر وظیفه انجام داده نمیتوانید مشکل زا هم نباشید

     |   نویسنده : احمد سعیدی   |   گروه عمومی   |   لینک به نوشته