احمد سعیدی

سلاح هستوی پاكستان دیگر مصئون نخواهد بود!

پاكستان روز های دشوار پیش رو دارد حكومت نظامی موجود تحت رهبری جنرال مشرف محبوبیت خویش را مطلق از دست داده احزاب بنیاد گرای اسلامی در گوشت و پوست اردوی آن كشور داخل شده اند حالت وزیرستان ، سوات ، پاره چنار، باجور و غیره روز به روز سرسام آور شده می رود و خطر جدی وجود دارد كه بزودی مخالفین دولت افغانستان بخصوص بنیاد گرایان اسلامی كه در مناطق پاكستان پایگاه دارند به سلاح هستوی دسترسی پیدا كنند در آن وقت اگر بخاطر حفاظت سلاح اتومی پاكستان دنیا تجویز می گیرد خیلی ناوقت خواهد بود دنيا بايد اين حقيقت را كه هنوز ناوقت نشده بداند. در قدم اول بايد روی تاریخچه این پرابلم مفصل بحث كنیم.

پاکستان و هندوستان مسابقه راکت سازی دارند و هیچ کس برای آنها مخالفت ایجاد نکرده و نمی کند ایران چطور خواهد کرد افغانستان تا کنون وارد میدان این نبرد نشده و در شرایط موجود توان آن را هم ندارد بخاطر آگاهی و رقابت های هندوستان و پاکستان این حقایق قابل خواندن است انسان های آگاه میتوانند آینده این خطر را ترسیم کنند.

برای اولین بار پروسه ساخت راکت در دوران سلطنت سلطان حیدر علی آغاز گردید و  در دوران سلطنت سلطان تیپو به پایه اکمال آن رسید و در اثر آن آسیا مقام  خاص را در جهان تکنالوجی حاصل نمود.

بعد از سقوط سلطنت میسور فعالیت در ین بخش خاتمه یافت تا زمانیکه در سال 1982 هند ادارهء را جهت پیشرفت قدرت دفاعی خویش ترتیب و پروسه انکشاف راکتهای زمینی و فضائی (DRDO)  را آغاز نمود.

رئیس اداره  (DRDO) که ساینس دان مشهور بنام داکتر عبدالکلام سابق رئيس جمهور هند  در سال 1983 برای اولین بار پروسه ساخت راکت بنام پرتوی را آغاز کرد که در مدت کوتاه  آماده تجربه گردید و بتاریخ 25  فبروری سال 1988 اولین تجربه راکت پرتوی صورت گرفت اما به ناکامی مواجه شد.

تا زمانیکه تجربه ششم راکت پرتوی به کامیابی رسید و بعداً جهت پیشرفت زیادتر به آن فعالیت آغاز گردید.

بهمین ترتیب پروسه ساخت راکت های هند  آغاز گردید که در آن راکت های اگنی، ترشول و آکاش شامل بود.

تجربه اول  راکت ترشول در سال 1987 صورت گرفت ولی ناکام گردید ، و همچنان  تجارب  دوم و سوم آن جهت ناکامی  مخفی نگهداشته شد بلاخره  تجربه ششم آن  کامیاب شد. و مادل جدید راکت ترشول برای استفاده قوای بحری ساخته شد که تا فاصله 50 کیلو متر را طی می نمود.

سلسله تجارب راکت آکاش در سال 1990 آغاز گردید و در ماه اگست همان سال تجربه اول آکاش صورت گرفت ولی ناکام شد که بعداً دو تجربه کامیاب آن نیز بوقع پیوست.

راکت جدید جهت از بین بردن تانک ساخته شد و بنام  (ناگ) مسمی گردید تجربه اول آن در سال 1990 صورت گرفت ولی به ناکامی مواجه گردید و فعالیت بر آن نیز متوقف شد.

بعداً در سال 1997 دوباره به آن فعالیت آغاز گردید و تجربه دوم به کامیابی روبرو شد.

در سال 1988 پاکستان نیز پروسه ساخت راکت های خود را بنیاد گذاری نمود و بنام حتف اول در سال 1988 راکتی را ساخت که تجربه اول آن به ناکامی مواجه گردید.  بعداً راکت دیگر در سال 1989 تحت تجربه قرار گرفت که (عنزه اول) نام داشت و به فضا پرتاب گردید و یک تجربه کامیاب بود.

به همین ترتیب سلسله تجارب راکت های پاکستان نیز آغاز گردید که در آن راکت های که از زمین به زمین و از زمین به فضا پرتاب میشد شامل بود.

در سال 1997 پاکستان اولین راکت تانک شکن را تجربه نمود که آن نیز کامیاب گردید.

راکت های فضائی پاکستان پرواز آزاد داشت و ضرورت بود تا بر آن فعالیت گردد تا به هدف قرار گیرد فلهذا راکت های مذکور زیر نگرانی داکتر عبدالقدیر خان گذاشته شد.

سال 1998 در آسیا آن سال بود که سرتاسر تجارب راکت ها فرا گرفته بود که نه تنها هند یازده تجربه راکت های مختلف النوع را انجام داد پاکستان هم تجربه های زیاد را انجام داد.

بتاریخ 6 اپریل 1998 تجربه کامیاب راکت غوری صورت گرفت که در فاصله 1500 کیلومتر هدف را از بین میرد و قابلیت انتقال 700 کیلوگرام مواد منفجره را دارا بود.

در سال 1998 هند تجارب  راکت های همچو ترشول ، ناگ ، ترشول دوم و اکاش را انجام داد و نیز کوشش نمود تا در این راکت ها پیشرفت های مزید صورت گیرد.

بعداً 8 تجربه دیگر راکت های ترشول، ترشول دوم ، اکاش و پرتوی توسط هند در سال 2000 صورت گرفت در حالیکه از طریق پاکستان صرف یک تجربه صورت گرفت.

آغاز سال 2002  با تجربه  راکت اگنی  هند آغاز گردید که در فاصله 700 کیلو متر هدف را از بین میبرد و تجربه راکت پرتوی نیز در همین سال صورت گرفت.

در سال 2003 نیز تجربه های توسط هند انجام داده شد و راکت های براهموس، پرتوی سوم و اگنی مورد تجارب قرار گرفت.

دو سال پاکستان نیز تجربه های داشت که مشتمل از راکت های شاهین1 ، حتف 2، حتف 3  و حتف4 بود.  اینبار شاهین1  بالاتر از 800 کیلومتر فاصله را طی مینمود.

در سال 2004 تجربه های کامیاب پرتوی توسط هند صورت گرفت که در مجموع 24 تجربه راکت پرتوی تکمیل گردید و در قبال آن 3 تجربه راکت ترشول نیز صورت گرفت.

در ماه مارچ سال 2004 پاکستان مادل جدید شاهین2 را انجام داد که فاصله 2000 کیلو متر را باید طی می نمود ولی 1800 کیلو متر را طی کرد.

در ماه های می و جون راکت غوری1 تجربه گردید که یک تن وزن داشت و 900 کیلومتر را طی میکرد.

با تجربه آخری راکت غوری تعداد تجارب مجموعی آن به 6 میرسد و به همین ترتیب راکت شاهین هفت بار و حتف یک بار تجربه شد.  

در مقابل هند 25 بار راکت پرتوی را و 9 بار راکت اگنی را مورد تجارب خود قرار داد.

اکنون پاکستان توقع دارد که راکت جدید خود را در ماه جاری که (غوری 3) نام دارد و 3500 کیلو متر فاصله را طی میکند مورد تجارب خود قرار دهد.

این مسابقه در منطقه مشکلات هنگفت را به بار آورده در مجموع کوشش در جریان است تا این خطه به طرف اتومی شدن سوق داده شود و عواقب آن چه خواهد شد که همه میدانند امريكا هم اعتماد كه به مشرف دارد از همه چيز چيز چشم پوشي ميكند.

این دو کشور طی سالهای 2006 و 2007 طور مجموع 26 مرتبه راکت های جدید را آزموده اند یعنی پاکستان 14 مرتبه و هندوستان 12 مرتبه.

ولی طوریكه دیده می شود برخی از كشور های جهان و احزاب بنياد گرا برخلاف توقعات جامعه جهانی و ایدیال های صلح پسند آن در صدد اند تا با سلاح های كشتار جمعی و تباه كن دست یابند و جهان را در آستانه خطرات جبران ناپذیر ناشی از آن قرار دهند كه بر خلاف این بار كشور های جهان سوم و احزاب غير راديكال رو به انكشاف با ساخت چنین سلاح های مخوف و خطر ناك دست  زده وعده دیگری در تلاش اند تا با آن دست یابند واين تلاش دوام دارد.

كشور های هند و پاكستان كه از سال های متمادی بدینسو بر سر مسأله كشمیر در تضاد و مناقشه قرار دارند و حتی در سال های 1948 و 1965 برای دومین بار باهم جنگیده اند در سال 1998 با سلاح های اتومی دست یافتند كه مسلماً‌ برای منطقه و جهان قابل نگرانی بوده و هر لحظه خطرات جدی و غیر قابل پیشبینی شده آن در اذهان جهانیان متصور می باشند بخصوص موجوديت تروريزم در پاكستان و حمايت اردوي آن كشور از ترويزم.

از طرف ديگرهمه ميدانيم كه در اين روز ها اختلافات ميان ايران و ايالات متحده امريكا كسب شدت نموده و ايالات متحده امريكا خواستار توقف فوري سلاح ايران است در حاليكه جمهوري اسلامي ايران تاكيد دارد كه انژي اتومي حق طبيعي مردم ايران بوده و به منظور نيازمندي هاي صلحجويانه از آن استفاده بعمل ميايد . اما سازمان بين المللي انرژي اتومي در خصوص مسأله مدعي اند كه ايران تكنالوژي غني سازي يورانيم را از بازار سياه بدست آورده است و در اين رابطه آشكار ساخت كه ايران تكنالوژي غني سازي يورانيم را طي توافقات حاصله كه در سال 1987با داكتر عبدالقدير خان طراح بمب اتومي پاكستان به ميان آمده بود بدست آورد كه اكنون مي تواند از آن در غني سازي يورانيم جهت ساختن سلاح اتومي استفاده بعمل آورند اما امريكا با پاكستان در مورد عمل كرد داكتر عبدالقدير حرف ندارد.

سازمان بين المللي انرژي اتومي كه داراي 35 عضو مي باشد طي راپور ارائه شده به سازمان ملل متحد متذكر گرديده است كه ايران از همين همه حقايق و مذلارك در ارتباط با ساختن سلاح اتومي انكار مي ورزند و آنرا عاري از واقيعت مي خوانند اما محمد البرادي رئيس سازمان بين المللي انرژي اتومي با تاكيد بيشتر اظهار مي دارد كه ايران بايد با شفافيت تام با خواست هاي جامعه بين المللي پاسخ ارائه نموده و از طفره روي ها امتناع ورزند.

در چنين حالت اساس مقامات پاكستاني كه خود مالك سلاح اتومي اند توصيه پدرانه اي دارند و به جهان ميگويند كه پرابلم هاي ايران با تفاهم حل گردد. اي كاش زمامداران پاكستاني در اوايل سال 1987 داكتر عبدالقدير خان خود را منع ميكردند تا يورانيم غني شده را به كورياي شمالي ، ليبيا و ايران نمي فروخت و امروز دنيا با اين مشكل مواجه نمي گرديد در حاليكه همه ميدانيم اگر دست زمامداران پاكستان بخاطر فروش يورانيم با عبدالقدير خان يكجا نمي بود هرگز عبدالقدير خان به تنهايي اينكار را انجام داده نمي توانست.

جمهوري اسلامي افغانستان كه نه خود سلاح اتومي دارد و نه علاقه مندي و دسترسي به اين سلاح را دارد و خداي نا خواسته از شعله ور شدن جنگ در منطقه سخت تشويش دارد چون مردم صلح دوست افغانستان آلام و مصيبت جنگ را به گوشت و پوست خود احساس كردند در شرايط موجود جمهوري اسلامي افغانستان وزارت امور خارجه افغانستان اين حقيقت را ميداند و با آن باور دارد كه در اكثرتنازعات تدبير بر شمشير غالب گرديده. اما سلاح اتمي پاكستان ديگر مصئون نخواهد بود دنيا انتظار خطر اين را داشته باشد

     |   نویسنده : احمد سعیدی   |   گروه عمومی   |   لینک به نوشته