احمد سعیدی

عملكرد هاي مقطعي حكومت مشكل مي آفرينند!!

ahmadsaidi — Sat, 04 Apr 2009 10:26:50 GMT

احمد سعيدی

عملكرد هاي مقطعي حكومت مشكل مي آفرينند!!

طروريكه تشكيل دولت ملت از لحاظ جامعه شناختي نياز بر پيدايش عوامل موثر در همبستگي اندامي و اراده زيست جمعي افراد جامعه را در يك سرزمين و داشتن سازمانهاي سياسي نهاد بندي شده اي را ميطلبد حكومت كه در پهلوي عناصر از جمعيت و سرزمين و ( عناصر فرعي از حاكميت و شناسايي بين المللي ) يك از عنصر مهم تشكيل دولت است. دولت ملت هاي امروزي اساس و ساختار آن كه از غرب الكگوي بر داري شده است ساختار و تشكيلات اداري آن مبتني بر قانون اساسي بنيان و اساس گذاري ميشود. مديران و كارمندان اداري ملزم بر انجام وظايف مطابق قانون ميشدند.

سليقه هاي شخصي در اجراي وظايف كاملا مردود است. از انجايكه پيدايش ناسيوناليسم در قرون هفده و هژده كه منجر بر تشكيل دولت ملتها شد با آهنگ آزاديدلوژي دموكارتيك همگام بود. سياستمداران بنيانگذار حكومت هاي دموكراتيك كه اساسا معتقد بر حكومت مردم گرا بودند موجوديت شان در اين فرايند موثر واقع شد. افغانستان كه بعداز سقوط رژيم طالبان شاهد نواختن آهنگهاي دلفريبانه اي دموكراسي از طرف كشور هاي غرب و در راس امريكا بود در ابتدا عده اي فكر ميكردند كه تاسيس حكومت جديد و تصويب قانون اساسي در افغانستان ما داراي حكومت دموكراتيك خواهيم شد اما از همان زمان معلوم بود كه دموكراتيزه ساختن جامعه قبيلوي و سنتي امري ساده نيست كه بزودي دست بيابيم و توافق كنفرانس آلمان كه مبناي اصلي تشكيل اين حكومت است نيز در تداوم سنتهاي قبيلوي صورت گرفت از انجاييكه دولت ملي دموكرات و مبتني بر قانون با ذهنيت هاي سنتي قبيلوي و اپسگري و قشري نگري مخالف است و نيازي بر تفاهم جمعي اشتراك عمومي انسان انديشي شايسته سالاري و تقويت پروسه ملت سازي دارد مديران سياسي حكومت افغانستان با شعار دموكراسي تكيه به موقف هاي قومي زده بودن واضح بود اين شعار هاي دموكمراسي گرچه امروز وسيله براي استعمار امپرياليسم شده.

اشتباه خواهد بود كه تصور شود فرهنگ دموكراسي توسط كساني نهادينه شود كه اصلا آنهانه به دموكراسي باور ندارند نه هم به حكومت ملي پس سرمايه گذاري در اين روند منجر به كوبيدن انديشه دموكراسي در اذهان عامه خواهد شد. طوريكه به همين شكل در نزد مردم وانمود شده است دموكراسي يعني هرج و مرج بي برنامه گي دولت قانون شكني قاجاق مواد مخدر فساد اداري و فقير ساختن مردم اين چيزي است كه از مديريت ضعيف مشاهده ميشود و اين ميراث را از ساختار حكومتهاي قبلي خويش به ارث برده است وجود وزارت سرحدات اقوام و قبايل كه از ناكار آمد ترين پسيف ترين و غير ملي ترين اداره در ساختار اين حكومت است كه هيچگونه استدلال منطقي براي توجيه موجوديت ان در چوكات اين حكومت وجود ندار موجوديت آن در نزد انسان انديشان و ملي گرايان قابل سوال است اما براي قبيله انديشان مورد تاييد اين اداره كه در زمان صدارت شاه محمود خان در حكومت سلطنتي ظاهر شاه ايجاد شد هدف از تشكيل ان بدست اوردن مناطق ماوراي ديورند بود چيزيكه هيچكونه دليل براي واپسگيري ان مطابق به قاعده شناسايي بين المللي كه در واقع به دو صورت انجام مي پذيرد همه جانبه و كامل كه واپس نميشود.

دولت بعداز سقوط رژيم طالبان تا كنون نتوانسته امنيت مصونيت و رفاه شهروندان را تامين كند. در حاليكه دولتها از طريق ديپلوماسي با يكديگر ارتباط برقرار كرده وارد فرايند چانه زني مي شوند يكديگر را تحت تاثير قرار مي دهند و بالآخره اختلافات خويش را حل و فصل مي كنند بدين ترتيب كار اصلي ديپلوماسي مذاكره بحث اقناع تحبيب و تهديد بر اساس شناخت منافع مشترك وح وزه هاي اختلاف و تعارض ميان طرف هل ذي نفع است. براين اساس ديپلوماسي وسيله اي است كه از طريق ان يك دولت خواستهاي خود را تتبين نموده نگرانيهاي خويش را نسبت به جهان ابراز مي كنند ضمنا ابزاري است براي مصالحه ميان منافع ملي رقيب. از طريق ديپلوماسي ميتوان كشور ها را از لحاظ متحدين تبديل دشمنان به طرفي و نيز تبديل بي طرفي به دوستان جلب سرمايه گذاري خارجي و جذب كمكهاي فني مالي و اقتصادي ايجاد كرد اما دولت موجود كه در داخل كشور در قضاياي سياسي نگرش قبيلوي دارد خارج از مرزهاي افغانستان با كشور هاي همسايه ومنطقه نيز مي خواهد به همين شكل رفتار كند يكي از اين رويكرد هاي قبيلوي در سياست خارجي ايجاد جرگه اي امن منطقه اي بود كه نه تنها پولهاي گزاف را بي مورد به مصرف رسانيد بلكه بصورت رسمي همه دروغ بوده درين مورد هيج دست آورد وجود نداشته و ندارد.

صحبت هاي غير مسئولانه در رسانه و مطباعات مبين عدم استراتيژي معين و دراز مدت در روند سياست خارجي حكومت است حكومت هاي دموكراتيك در تعين اهداف سياسي و ديپلوماسي ثبات دارند و به زودي استراتيژي سياس شان قابل تغيير نيست اما اين حكومت گاه از دوستي با كشور هاي همسايه و منطقه حرف ميزند و گاهي از مداخله و دشمني آنها در همه عرصه نگرشهاي قبيلوي از گزيثنه اها و عملكرد ها سياسي اين حكومت رونما ميگردد. وزارت محترم امور خارجه ميكوشد تا مطابق پرانسيپ هاي قبول شده جهاني سياست خارجي را تدوين و عملي سازد اما مداخله ديگران در امور سياست خارجي جز از مشكل اين وزارت است. و يكي از ان عملكرد ها حمله حكومت بالاي رسانه ها و ژزوناليستان است كه چندين مورد اين حركت تحقير و تهديد آميز در برابر رسانه ها و ژورنالستان ها صورت گرفته است كه نمونه هاي فراوان در سال هاي اخير دارد.

اما مسئله حياتي در اين اواخر نزد اگاهان كشور موضوع برگذاري انتخابات رياست جمهوري در وقت معينه ان است كه كميسيون انتخابات بنابر دلايل امنتي لوژيستكي و اقليمي انرا به تاخير انداخته است حكومت كه بعداز انتخابات دوره اول بيشتر از چهارسال وقت داشت كه اين مشكلات كميسيون را حل كند اما مانمي فهميم كه حكومت در فتح كدام قله هاي بلند مصروف بود كه كميسيون انتخابات اش اكنون نميتواند النتخابات را در معياد آن بر گذار كند.

عده از اگاهان كشور براي خلاي قدرت حالت اضطرر را پيشنهاد ميكنند و ميگويند با توجه به نا امني هاي موجود چند ولايت سمت جنوب كشور اين حالت قابل توجيه است و انتخابات مطابق قانون اساسي بايد عمومي و همگاني بر گذار شود. اما سوال در اينجاست حكومت كه در پنج سال نتوانست امنيت را تامين كند پس چه تضمين وجود دارد كه ما عمدا وضعيت را به نفع اين حكومت اضطرار پيشنهاد كنيم و شهروندان را از حقوق اساسي شان محروم بسازيم و جرم را كه كميسيون انتخابات مرتكب شده جزاي اش را مردم ببيند كه امنيت را در سه ماه ديگر تامين ميتواند كه عمومي بر گذار شود. حالت اضطرار باعث تقويت پروسه استبداد قانون شكني و تداوم سنت قبيلوي در كشور ميشود و در نتيجه ما را در ساختار حكومت دموكراتيك نيز كمك نخواهد كرد بنا بهتر است مديران ضعيف با فرهنگ استعفاء اشنا شوند و صادقانه از ناتوانايي هاي خود اعتراف كنند و از اين بيشتر باعث جور و ستم مردم بيچاره نشوند.

چه عوامل در افغانستان باعث نا امني اند

ahmadsaidi — Tue, 20 Jan 2009 14:32:15 GMT

نوشته: احمد سعيدي

چه عوامل در افغانستان باعث نا امني اند

پيش زمينه هاي بحران در افغانستان از ابعاد مجاري مختلف ميتواند مورد بحث قرار گيرد طوريكه تما ارگان هاي ملي و بينالمللي قعال در افغانستان به نوع در ايجاد انگيزه هاي بحران نقش خود را داشته و دارند.ر ست اضافه از هفت سال قبل از امروز نظام طالبان در افغانستان و منطقه و جهان صفت يك بحران فراگير و خطرناك به حساب ميرفت و اثرات ان در منطقه و جهان بدرستي محسوس بود. جامعه جهاني در راس امريكا براي ريشه كن كردن اين بحران باساز برگ نظامي با طالبان و القاعده طبل جنگ را نواختند واما هرگز موفق به نابودي اين پديده نشدند. امريكا و كشور هاي متحد و نيروهاي مقاومت در افغانستان صرف توانستند طالبان و القاعده را طور موقت از صحنه دور كنند به اين معني كه طالبان با هجوم نيروهاي بين المللي از قدرت خلع و به دهات و كوه ها و انطرف مرز افغانستان پراگنده و پناهنده شدند. و هيج فردي كليدي طالبان نه اسير شده و نه هم نابود. ايشان در كمين منتظر اوضاع بودن تا زمينه ظهور مجدد انها مساعد و دوباره وارد صحنه شوند. اما دولت با طرح برنامه DDR و داياك و خلع سلاح گروپ هاي غير مسئول اقدامات نمود اما در حاليكه طالبان نابود نه بلكه رانده شده بودند.

حكومت و يا قوه اجرائيه نيز به نوبه خود در بحران افريني كوتاهي نكرده است بي كفايتي مقامات حكومتي ناتواني انها در مورد تامين امنيت مردم بيكاري روزافزون ظلم مقامات محلي فساد سراسري فقر مطلق اكثريت مردم سطح پائين زنده گي لاينحل ماندن مساله مهاجرين اين همه مهمترين عوامل ميباشند كه مردم را به رو آوردن به طالبان مجبور ميسازند. واقعا هم اداره طالبان اكثرا نسبت به مقامات حكومتي بصورت موثر تر فعاليت ميكند اين موضوع خاصتا به مسايل قضايي و پوليس فاسدترين ارگانهاي قدرت دولتي مربوط ميگردد. فساد در صفوف مقامات حكومتي شكل كلتوري كسب نموده و دادن رشوت به خاطر مقام در ارگان هاي پوليس و ادارات در مناطق توليد كننده مواد مخدره به عنعنه مبدل گشته است. خبر نگار اختصاصي روزنامه تايمز انگليسي انتوني لويد با خشم مي نويسد جامعه بريتانيا هيجان زده ميشد اگر ميدانست كه مقرري هاي جديد اداري در ولايات جنوبي جاي كه سربازان انگليسي خون خود را مي ريزند به خاطر نگهداري مسير هاي انتقال مواد مخدره صورت ميگيرند اين در حال است كه كشور هاي غربي عرصه هاي مسئوليت در كشور را تقسيم كرده اند امريكا مسئوليت ساختن اردوي ملي افغانستان انگلستان مبارزه با مواد مخدر المان تربيه پوليس ملي ايتاليا اصلاحات نظام قضائي جاپان تمويل خلع سلاح و منحل ساختن گروهاي مسلح غير قانوني سابق را بر دوش دارد. تعداد افراد اردوي ملي افغانستان تا پايان سال 2007 به 57 هزار نفر ميرسيد مطابق پلان تا پايان سال 2008 تعداد ان بايد به 70 هزار نفر ميرسيد امريكا اخيرا با پلان هاي كامل خود در باره افزايش تعداد ان تا 120هزار نفر موافقت نموده اردوي افغانستان تا به حال توان انجام عمليات مستقلانه را ندارد و يكجا با قطعات ناتو فعاليت ميكند در عين حال نقطه جالب اينست كه امريكا از دادن سلاح هاي ثقيل مانند دستگاه هاي راكتي طيارات و وسايط ذرهي به اردوي افغانستان امتناع مي ورزد. اما در اصلاح سياسي امروز نام اين همه نگون بختي هارا بحران گذاشه اند بحران نه طاعون و خداي نا خواسته سرطان كه در پيكر نحيف و چاق بعضي از وزرا افغانستاني افتيده در بستر بيماري خانه گرفته انچه مسلم است اين است كه جامعه ما بيمار و عليل است اما تشخيص مغرضانه اي درد ها باعث شده تا داروي مفيد براي بهبود آن تجويز نگردد. كسانيكه خود ويروس و عامل مريضي اند نميتوانند درد مريض را تشخيص و نسخه سودمند را در جهت معالجه ان بكار بندند. كشور ما چون جسم ناتوان محل هجوم ويروس هاي جانكاه است و بايد اول اين ويروس ها با موشكافي و دقت تشخيص و با دلسوزي تمام معالجه و مرحم گذاري شود.

آنانيكه اين وطن را دوست دارند خوب ميدانند اگر افغانستان از لحاظ امنيتي به پاي خود نه ايستد و از لحاظ اقتصادي اين وضيعت حمايت نشود و از لحاظ سياسي و اجتماعي ( اداري و حقوقي) تثبيت نگردد امكانات عاريتي تامين امنيت هيچگاهي به تغيير واقعي بيلانس به نفع ثبات دايمي مبدل نخواهد شد نه تنها براي اينكه اين امكانات دايمي بوده نميتواند بلكه براي ان نيز كه اين امكانات شرايط اجتماعي راتغيير داده نميتواند و در بيلانس موجود به حيث جمع يك نيروي اضافي موقت ظاهرا پله را به نفع يك طرف سنگين نشان ميدهد در حاليكه تامين مطمئن و دايمي ثبات در افغانستان حيت فراتر از شرايط اجتماعي به تغيير در مناسبات اجتماعي نيز ضرورت دارد.

در حاليكه ما و جامعه جهاني كه در افغانستان حضور دارند بهاي بزرگي را براي جنگ ميپردازيم در واقع اگر بگوئيم ما مجبوريم از هر دو افغاني يا دو دالري كه بما كمك ميشود يا از ماليات خود بدست مي اوريم اضافه تر از نيمي ان را مصرف جنگ ميسازيم جنگ و نظامي گري مصارف زيادي ضرورت دارد غير از ويرانگري ديگر هيچ تحفه ندارد با اين مصارف هنگفتي كه در راه جنگ در افغانستان به مصرف ميرسد بجاي اين مصراف ميتوان چندين هزار مكتب و شفاخانه ساخت يا چند هزار فابريكه اعمار نمود و يا جلو دهها بيماري كشنده را گرفت ما معتقديم كه اجتناب از جنگ و بردر كشي و خون ريزي ممكن است جنگ راه حلي تضاد هاي سياسي نيست ما بطور قطع مخالف ان ديدگاهها هستيم كه اعمال جنگ و قهر سازمان يافته را جز ارگانيك سياست ميدانند جاي كه ميتوان باب مذاكره و مفاهمه را گشود در انجا بايد به در وازه هاي جنگ قفل زد نياز كشور ما كه در ان طي اضافه هز سه دهه جنگ دها و صد ها هزار انسان تلف و زخمي و معيوب گرديده و خساراتي هنگفتي به اقتصاد و فرهنگ و مردم ما وارد شده است چنين است: مابايد به سراحت خاطر نشان بسازيم كه زادگاه ما نه بايد بعدازين به قبرستان فرزندان ان مبدل شود جنگ براي چه؟ كي ثمرات اين جنگ را بر ميچيند عقل و خرد وجدان انساني حكم ميكند كه به جنگ و به سفير گلوله ها بايد پايان داد. دولت موجود نه ابتكار و نه توان ان و حتي ظرفيت اين را ندارد كه به مردم خود اسايش و امنيت فراهم سازد اتحاد و نيروي مردم افغانستان بايد يك جهش منطقي ضامن اوردن صلح و امنيت درين كشور جنگ زده شده ميتواند.

عوامل گسترش فساد اداری در نظام فعلی

ahmadsaidi — Thu, 08 Jan 2009 22:03:51 GMT

احمد سعیدی

عوامل گسترش فساد اداری در نظام فعلی

کمیسیون مبارزه با ارتشاء و فساد اداری کار را از دفتر خودم آغاز کند.{کرزی }رئیس جمهور شکسته نفسی کرده است ویا نسبت به دفتر خود مشکوک است؟

فساد اداری از جمله امراضیست که ریشه های دولت ونظام را فلج وچهره آنرا مسخ نموده است طوریکه نظام از داحل کاملا فلج وغیر فعال بوده واز بیرون به یک چهره زشت وبدنام تبدیل کرده است. این حقیقت را در ارز یابی های کار شناسان وناظرین بین امللی وإعترافات شخص رئیس جمهور بوضوح میتوان مشاهده نمود.رئیس جمهور افغانستان در روز جهانی مبارزه علیه فساد اداری با عجز ونیاز به انتقاد از نظام خود پرداخت او خودرا بجای مردم قرار داد و از نظام فعلی که در جهان بخاطر فساد اداری بد نام شده است انتقاد نمود کاریکه باید دیگران انجام میداد خود انجام داد .وجود فساد اداری بحدی رشد کرده که از خاصیت های ذلتی دولت فعلی گردیده است لذا لازم دانستم قبل از جستجوی راه ها وشیوه های مبارزه علیه فساد به عوامل والنگیزه های شیوع ورشد فساد اداری در حکومت تکنو کرات ها به پردازم. همه تحلیلگران به این عقیده اند که هیچ نظام در کشور به این پیمانه آغشته به فساد اداری نبوده است وعلل این فساد را میتوان در بخش های ذیل مطالعه نمود.

1- سرازیر شدن پول بی حساب:ضرب المثل عام است که میگویند{ چیزیکه باشه می پاشه }یکی از عوامل که باعث شیوع وترویج فساد در کشور گردیده سرازیر شدن پول های بی حساب است که از طرف دولت ها ومؤسساتی کمک کننده بمراجع مختلف در افغانستان تحویل داده میشود.دونر ها نیز کوشش میکنند از تحوۀ تسلیمی وحساب گیری از مصرف این پول بهره گیری کند. ازانجائیکه دولت فعلی ظرفیت وتوانمندی جذب این مقدار کمک را نداشته مهره های مرموز در درون نظام که در نقش ما فیائی اقتصادی کا رمیکنند و زیر شعار اقتصاد بازار آزاد دولت را تشویق میکنند تا بخاطر سهولت در کار ها پول را بدسترس نهاد وبنیاد های متعدد قرار دهنددهد تا پول را جذب وبنام پروژه ها به مصرف برسانند وصرف برای دونر ها اسناد ارائه کنند.

2- کمک دونر ها به شخصیت ها ونهاد های غیر دولتی: البته فساد تنها خاصیت افغانها نیست بلکه شرکت های نظام سر مایه داری نیز بیشتر در پی منفعت جوئی هستند وایشان تلاش می ورزند با کسانی طرف باشند که در تهیه قرارداد ها سخت گیر نباشند همان است که با استفاده از نام نظام اقتصاد بازار آزاد ومهار گسیختگی وانارشسم اداری نظام با مسئولین ادارات معامله میکنند وبنام إعمار مکاتب ویا شفاخانه ها وسرکها کمک را به دسترس ار گانهای مشخص{بنام شرکت های غیر دولتی} قرار میدهند طوریکه نقش خود ایشان در مصرف بر جسته تر باشد ، ومسئولین ادارات هم بخاطر فرار از تفتیش ادارات دولتی مقررات نهاد های کمک کننده را می پذیرند وبجای دولت اسناد مصرفی را به دولت ها خارجی تسلیم میدهند وخودرا از دغدغه خارنوالی دیوان تفتیش ومحاسبات دولت وکمیسیون های متعدد رئیس جمهور بی غم میسازند.ایشان این فرصت طلائی را غنیمت پنداشته به تمام شرائط خارجی ها تن در میدهند همان است که پروژه های بی کیفیت إعمار وپول به کانا ل های مختلف تقسیم میگردد.واین طرز معامله متأثر از ضعف نظام است و.دو نر ها زیر عنوان بی باوری به دولت وبی کفایتی اداره کمک را به شرکت های غیر دولتی تحویل میدهند..

3- منفعت جوئی هدف اصلی شرکت های خصوصی: در افغانستان فلسفه وجودی شرکت های اقتصادی را منفعت جوئی وزر اندوزی تشکیل میدهد وخدمتگذاری یک مسئله ضمنی است. در حالیکه خدمت گذاری وایجاد تسهیلات باید اصل ودر آمد مشروع هدف دوم باشد، اما متأسفانه حکومت از لحاط مدیریت ضعیف واز لحاظ مالی هم تطمیع شده اند طوریکه تمام اختیارات در دسترس اربابان سیم وزر قرار دارد وهیچ نظارت بر نحوۀ تطبیق پروژه ها وجود ندارد ونظارت هیئات دولت بخاطر گر فتن امتیاز از شرکت هاست وبس. تمام پروژه هائیکه در افغانستان عملی شده از کیفیت بسیار ضعیف بر خوردار اند مثلا عمر اکثر جاده های اسفالت شده از یکسال بیشتر نیست وتعمیر های پخته در زمستان چکک میکند وسر بند ها در اوائل بهار توسط سیلاب ها از بین میروند این به معنی آن است که در اکمال پروژه ها پول بسیار اندک هزینه شده وبیشتر پول به جیپ دلالانی ریخته که در تکیمل قرار داد ها وفروش آنها تا دست سوم وچهارم نقش دارند.

4*- تقرر افراد با سابقه انجو داری: تقرر افرادیکه سابقه کار در انجو ها ومؤسسات غیر دولتی دارند دلیل یک عامل اساسی در اشاعه فساد وارتشاء بحساب میاید. این افراد در توسعه وگسترش سیستم بیرو کراسی وتحویلدهی اسناد بجای پول مهارت کامل دارند. ایشان به ذوق وسلیقه خارجی ها بلد اند و خوب میدانند که چگونه قناعت خارجی ها ودونر هارا فراهم سازند. آنعده وزراء ،والی ها وکارمندان عالی رتبه دو لتی که در مؤ سسات خارجی سابقه وتجربه کار دارند حتی بطور مستقیم کمک های خارجی هارا در وزارت خانه ها وولایات جلب میکنند.این حقیقت در عدم توازن توسعه وانکشاف در ولایات محسوس است . مثلا یک روز جناب حنیف اتمر در پاسخ این سوال که چرا کتاب های درسی از کاغذ بی کیفیت چاپ شده؟ گفت این پول را خودم از دونر ها بنام چاپ مطلب مبارزه با مواد مخدر در کتاب ها جلب کرده بودم، یعنی پول از دارائیها دولت نبوده بلکه مزد شصت من بوده لذا عمر کتاب متناسب با کمک دونر ها صورت گرفته باید پول بیشتر بدهند باز مطالب بیشتر با کیفیت بهتر چاپ میشود؟؟؟ همه جاه همین منطق حاکم است.

5- اداره دولت توسط تیم ویا گروه جدا از ملت : دوستان میدانند که تکنوکرات ها با تقلید از غرب بخاطر اداره حکومت به ساخت وتشکیل تیم می پردازند. ازانجائیکه زعمائی کشور بیشتر از خارج گماشته میشوند ایشان تلاش می ورزند تیم خودرا از افراد تشکیل دهند که در خارج به آنها آشنائی داشته بر ضعف مدیریت وشدت حرص شان اطلاع کامل دارند.این افراد در محافل خصوصی میگویند برادر چند ماه در یک پست اساسی در افغانستان کارکن دیگر انج ومنج هستی ههههه}.افرادیکه افغانستان را به هیچ صورت خانه اصلی خود فکر نمیکنند وآنرا محل وفرصت جمع آوری غنیمت ها پنداشته زندگی را در آن حیف میدانند درین کشور نه امنیت است ونه کوچکترین تسهیلات زندهگی نه بیمه نه برق ونه هم آب گرم ونه محیط آرام برای قدم زدن وغیره....کار این نظام از جامعه وملت جدا بوده بر اصل تیم سالاری استوار است.تیمیکه تمام واستگانش در خارج از کشور به سر برده وشعار شان این است که: افغانستان بدون ازو جور نمیشود چند روزیکه هستیم باید پول کافی بدست آورد ودرر خارج مصرف نمود.چون افغانستان برای اشخاص پولدار محل امن نیست .در افغانستان کسانی دل می سوزاند که جزء زندگی دران چارۀ نداشته باشند وچانس بیرون رفتن شان ازین آفت سرا کم باشد.

5. نبود سیستم و نظام اداری سالم:تشکیلات اداری نا کار آمد ، کار مندان غیر مؤثر، پیچیدهگی قوانین ومقررات از جمله قانون اساسی، وجود تبعیض وبی عدالتی در ارتقای کار مندان و وجود سالهای متمادی جنگ، شالوده نظم و سیستم را هر چند کهنه هم بود بر هم زده است ونسل نو نیز قادر به ایجاد نظام مدرن وبهتر نشده اند ، این امر باعث شده است تا با تغییر و جابجایی اشخاص کلیدی در ادارات، سیستم و نحوه کار نیز دچار دگرگونی شود و در نهایت تمام حساب و کتاب و جوابگویی بهم می خورد و این مسئله زمینه را برای بی نظمی و اختلال در کارکرد فراهم می سازد و هیچ کس مورد باز پرس قرار نمی گیرد. عوامل مختلف در عرصه اداره دست به همه داده زمینه های گسترش فساد اداری را فراهم ساخته است.

6 - فساد رسم وعادت روز:فر هنگ مادی گرائی وپا گذاشتن بر ارزش ها وهنجار های اخلاقی وایمانی باعث رشد فساد در اداره وکل جامعه میگردد. با آنکه رشوت ده ورشوت گیرنده از لحاظ شرعی واز منظر طبیعی واخلاقی پدیده زشت ومنفور بحساب میایند اما در افغانستان این ننگ به یک رسم وعادت مروج تبدیل گردیده طوریکه هیچکس از معامله احساس ننگ وحقارت نمیکند وبا سر بلندی وافتخار در محافل عمومی وخصوصی مطرح میگردد.درسطح جهانی افغانستان در زمره پنج کشور فاسد جهان قراردارد.در سطح ملی رئیس جمهور من حیث عالیترین مرجع دولتی إعتراف میکند که اداره فعلی به فساد متهم است ومن دستور میدهم تا اول دفاتر خودم باز رسی وتفتیش شود.؟

7. نبود اصل شایسته سالاری وتفسیم قدرت بر مبنائی روابط: طوریکه مشاهده میگردد وزارت خانه ها به اساس سهم به کشور ها ویا به اقوام واحزاب تقسیم شده طوریکه مسئول درجه یک هر اداره همه امکانات را حق شخصی خود میداند وخودرا از محاسبه ومؤخذه مصئون می پندارد چون حق خودرا گرفته ومصرف حق را صلاحیت شخصی خود میداند واین افراد که از طریق سهم ویا از طریق داوطلبی در لیلم گذاری بست ها به چوکی رسیده اند در قبال هیچکس احساس مسئولیت نمیکنند.

راه حــــــــــل ها:

ایجاد نظام سالم ،عادل ومتوازن: ایجاد سیستم و نظم برای محاسبه کاری و ثبات در کارکرد هدفمندانه اداری، بخاطر جلو گیری از فساد اداری یک ضرورت اساسی بحساب میرود..برای ختم این بحران یک دوا علاج است وآنهم تغییر سیتم وباز گشت به افراد خداپرست ومیهن دوست متأسفانه حاکمان فعلی از وطن دور ودرین مردم منفور اند. نه عشق بوطن دارند ونه احترام به مردم لذا ضرورت ندارند از خود بخاطر مردم ومیهن بگذرند.

: نظام فعلی از لحاط اداری خیلی جعلگار واز لحاظ اقتصادی مهار کسیخته وبی حساب واز لحاظ امنیتی بی علاقه است باید تشکیل ارگانهای امنیتی تغیر کند بازار اقتصاد آزاد جایش را به اقتصاد مختلط با حاکمیت مطلق دولت بدهد و واصلاحات اداری دروغین از بین بر داشته شود وکدر های وفادار وبا تجربه اگر انگلیسی هم نمیدانند زبان مادری خودرا وزبان مردم خودرا خوب میدانند باید مسئولیت را به عهده بگیرند خلاصه در همه بخش ها تجدید نظر صورت گیرد.

وطن ما چرا و چنين است

ahmadsaidi — Mon, 05 Jan 2009 21:22:15 GMT

نوشته: احمد سعيدي

وطن ما چرا و چنين است

چرا با اين همه گسترده گي سیر قهقرایی ، بی مسیولیتی ، زوال شحصیتی ، خواری ، ضعف روحی ، فقر معنوی ، توطیه و نیرنگ در کل نظام سیاسی و اداری دولت موجود افغانستان سایه افگنده که مسیولیت عمده و اساسی آن مستقیما بعهده دولت مردان و میباشد. زیرا مریکایها یک تیم ناشناس ، هویت باخته و چند صحنه گردان بيگانه پرور كه، خودرا با پشتاره های دالر مامور ساخته اند تا کشور بحرانی مارا که بمثابه زورق وزشکسته است به ظاهر ساحل نجات سوق و هدایت کند. که اصلا پیشبرد این برنامه بزرگ خارج از صلاحیت و توان این تیم بی بضاعت بوده اما از آنجاییکه اهداف مغرضانه جیوپلیتیکی و حضور سیاسی و نظامی خارجي ها در منطقه مطمع نظر است از آنرو بجای روشنفکران و شخصیت های معروف و فرهمند ملی و دلسوز به همین چند شخص بی اراده و چهره های به اصطلاح نا آشنا و تکراری با کرختی و یکنواختی فکرها و گرایشهای انها اتکا بعمل امده است .

از آنجاییکه در تازیخ کشورما مزدوری و وطنفروشی تنها دوره شاه شجاع شناخته شده و از ان زمان تا الان هرزمامداریکه از موضع منافع ملی تخطی کرده مردم ما چنين لقب نداده اند یعنی خدا نکند که کسی مزدور تر و بی ننگتر از او در دنیا پیدا شود در حاليكه همه ميدانيم كه خون مردم ما اينقدر كه درين سالها نا حق خون ريخته شده كمتر مشاهده گرديده است و اينقدر در تاريخ از دست بي گانه ها اهانت و تحقير نشده بودند.

بروایت تاریخ كم ديده شده تا هموطن ما را در کشورش مورد شکنجه ، اذیت و آزا ر قرار دهند یا آنها را سرپوشیده دستگیر ، محاکمه و یا به محلات دور انتقال بدهد چنانچه هر روز پي روزي ديگري اين بد بختي دوام دارد.

با مشاهده این منظرهای كشتار جمعي حقارت ملی در حق مردم مظلوم ما اعمال میگردد باید اعلام کرد که افسوس و صد افسوس که عصر مردان نستوه و مبارزین آراده سپری شده عصر رهبران و دولتمردان درخشان چون ابومسلم خراسانی ، طاهر فوشنچی ، یعقوب لیث صفار، سیدجمال الدین افغان ، وزیر اکبرخان ، میربچه خان کوهدامنی ، ملالی ، ناهید و بلاخره عصر احمدشاه مسعود قهرمان ملی سپری شده . سوگمندانه این پندار پذیرفته شود که این عصر چطور سپري خواهد شد زیرا این تیم وابسته ودربسته اند که در برابر اين نا بساماني ها چيزي غير حرف نه كرده اند ونه ميتواندد.

خارجي هاي نا عاقبت انديش و هم حكومت موجود را از وقوع یک طغیان و انفجار ضد خارجي و حكومتي که در عمق جریان دارد وملموس است هوشدار داده :

صایب تبریزی میگوید:

خطر در زیر اب کاه بیش از بحر میباشد من از همواری این خاق ناهموار میترسم

در حکومت موجود ، تجاوز به عنف دختران خورد سال ، دستگیری اشخاص عوضی بنام طالب و اصل طالب را به قدرت رسانیدن ، گشود ن آتش بروی مردم بي گناه افغانستان ، ، ترور قتل ، شکنجه ، تعقیب ، پیگرد ، بدون مجوز حقوقی ، امید مردم مارا نسبت به ایجاد یک صلح سراسری و امنیت در هاله از ابهام قرار داده و نیز صلح وثبات رادر کشور ما جدا به چالش خطیری کشانیده که اگر علی العجاله در زمینه تجدید نظر فوري صورت نگیرد ، گفته میتوانیم موجوديت ، افغانستان به خطر خواهد بود بود در حاليكه با نزدیک شدن تاریخ انتخابات ، اوضاع افغانستان باردگیر داغ میشود و حوصله مردم تنگ تر شده ميرود.

با وجود اينكه عساکر خارجي برمبنای نورم های حقوقی دعوت شدند تا بقایای القاعده و تروريزم طالباني را محو و نابود سازند. گمان میرود که همه خارجي ها درک کرده اند از عهده این وظیفه نمیتوانند موفق بدرایند واز اینرو قدرت نظامی خود رابسوی اهداف کم مقاوت سمت دهی مي نمايند و مردمان ملكي را نشانه ميگيرند.

حالا چنین یک تصوری ایجاد میشود که برای خارجي ها بی تفاوت است با چه کسی روبرو هستند! انها به پرنسیپ های خود عمل می کنند هرقدر کمیت افغانها کمتر باشد به همان پیمانه پرابلم ها کمتر میشود.

از طرف ديگردر همین پهنا، روند طالب سازی افغانستان با خنثی سازی رهبران اقلیت های ملی ادامه دارد. که خودش سوالی را بمیان می اورد، درافغانتسان امروزی فرمانرویان با اتوریته مناطق بعد از این کی ؟ بزرگترین خطر را برای آینده سیاسی آقاي کرزی بوجود اورده اند. بقایای طالبان و القاعده از طریق سازماندهی انفجارات ، کشتار و به آتش کشیدن مکاتب و محلات ثبت راهی دهی انتخابات در ولایات جنوب و شرق کشور روز بروز خود را تبارز میدهند وبه مرحله پلان دومی گام می بردارند. جناب کرزی از خوف طالبان و حکمتیار جدی به ترس امده و مذاکره را به فعالین طالب ها اغاز کرد و همچنان حزب اسلامی افغانستان را رسما در پهلوي خود دارد.

خارجي ها ا که بقدر کافی با طرز تفکر و ذهنیت افغانها بیگانه میباشند ، احتمالا تا حال درک نكرده اند كه چه ميشود و آينده به سري اين وطن و مردم مظلوم ان چه بحران ديگري خواهد آمد.

چه کسی میداند ؟ ممکن است برای خارجي ها چه نوع افغانستان ضرور است ايا با حكومت با كفايت يا بي كفايت انها اهداف خود را دنبال ميكنند.

اما جناب حامد کرزی و همرکابان نزدیک او بايد بدانند كه هر كدام نهادی را قطع میکنند که یکی بدنبال دیگری بالای ان نشسته اند و چهره های را از بین می برند و يا از خود دور مي سازند كه تنها گناه شان وطن دوستي است. انها شلاق خارجي ها را بحیث وسیله موثر دموکراتیزاتور کلیه جامعه افغانی استفاده ميكنند.

اميد واريم زمستان بگذرد با ذغال چيزي نماند.

چرا زمامداران ما از گذشته نیاموخته اند

ahmadsaidi — Tue, 30 Dec 2008 10:34:28 GMT

نوشته: احمد سعيدي

چرا زمامداران ما از گذشته نیاموخته اند

هر كه نه آموخت از گذشت روزگار هيچ ناموزد ز هيچ آموزگار

كسانی كه با وجود سه دهه تجربه خونين و هولناک از تاریخ پر خم وپیچ کشور، هنوز به مرحله پختگی تجربه و پاسخ دهی به مسائل ومشاکل امروز کشور ما نرسید اند ودر کانفرانس ها، ونوشتار ها در سياست گذاري ها با اينگونه درامه سازی ها و مفهوم سازی های غيرعلمی، راه اشتباهات هولناک ديگر را هموار می كنند.به ملت مظلوم افغانستان جفا میکنند. ملّت ما يكی از سياه ترين و خونبارترين دوره های تاريخ خويش را تجربه كرده است و می خواهد بداند كه راز اينهمه سياهی ها و ناكامی ها و عقب ماندگی ها در چيست؟ بی جهت نيست كه تاريخ را "دريچه ای برای نگاه كردن به آينده" نيز تعريف كنیم. تاریخ باید راه آینده را برای ما نشان دهد.فكر می كنم همينطور باشد! در واقع ما مردمی هستيم كه غالباً آينده را فدای گذشته ناشاد خويش می كنيم و در اين مسير، همه داده ها و دستاوردهای مثبت گذشته، همه راه ها و پل ها را هم خراب می كنيم چنانچه طي هفت سال گذشته چنين كرديم.

الگو پذیری در مسائل اجتماعی باید هدفمندانه وپر ثمر باشد نه اینکه ذوق وسلیقه افراد را در یک محدودۀ زمانی مشخص مر فوع سازد. اگر ما عفو,گذشت, إغماض وچشم پوشی در کشتار وجنگ های خانمان سوز را از آفریقائی جنوبی الگو میگیریم.باید این راهم بدانیم که آنها با آينده نگری و مدارا، به عبرت گیری از يک گذشته عميقاً خونبار، فعلا آفريقای جنوبی مدرن متمدن ومقتدر و اسپانيای نوينی ساخته اند وا ما , ما هنوز از قبرستان ها و از جمجمه های مردگان "الهام" می گيريم. در واقع برای بسياری از روشنفكران ما، آينده، در اسارت اين گذشته تلخ و ناشاد است، بی آنكه با فروتنی بپذيريم كه ما(دولت,اپوزيسيون و روشنفكران) در ايجاد آن گذشته ناشاد، سهم فراوانی داشته ايم. مثل اینکه عدۀ با ملاحظۀ نا هنجاری های درون دولت و حتي بعضي از اعضاي كابينه باز هم منتظر اند طالبان بار دیگر چون فرشته های نجات بر کشور مسلط شوند.. اينگونه بی پروائی و مسئوليت گريزی نه انديشيدن به آينده افغانستان واقعاً تأسف بارو خجالت اور است چرا مسئولين نميدانند يا گوش شنوا ندارند در حاليكه جوانی وزیبائی در افغانستان كشته شده است. در اين مدت، نه تنها منابع مادی و اقتصادی جامعه ما تاراج گردیده، بلكه مهم تر از همه، اخلاق سیاسی و غرور ملّی مردم ما نیز به تباهی كشانیده شده است. درین مدت تنها جوانان کشته نشده اند بلكه پدیده، "جوانی" نیز در جامعه ما كشته شده است. نه تنها زنان و دختران ما سر کوب شده اند، بلكه "دختری" و "حس زن بودن" نیز از جامعۀ ما رخت بسته است... در برابر اين همه قتل و غارت و فساد رشوت اختلاس و فقر و فحشا، متأسفانه حاكميت موجود مسئله اساسی -يعنی اتحاد و همبستگی برای رهائی ملی- را فراموش كرده است و حتي بعضي ها نفاق ملي را همدم دامن ميزنند.

نوع نظام ویاحفظ میهن: در حال وهوائی فعلی شعار های بنام انتخاب نوع نظام بر سر زبانهاست در حاليكه این شعار پسندیده و نهايت نیکو است , اما ما فعلا در شرائط قرار نداریم که برای ما انتخاب نوع نظام مطرح باشد وفعلا آنچه مهم ومطرح است حفظ کشور بنام افغانستان است که در آینده بستری باشد برای پیاده کردن نوع نظام. فعلا بستر نظام سازی در حال نابودی است وما باید تلاش کنیم این بستر را برای ادامه حیات سیاسی, هویت ملی إقامۀ حکومت با كفايت پاسداری کنیم. وجود سرزمین کامل منحیث بستر مناسب برای پیاده کردن نظام سیاسی شرط اساسی وحیاتی است اين را همه مردمان را وطندوست ميدانند.

همه باور دارند اين دولت ما بر خلاف آنچه ادعا ميكند , در عمل دموکرات ومردم گرا نیست , در واقع خیلی ها برخود محوری ودیکتاتوری می انديشه و عمل مي كند اگر حكومت ادعای دموکراسی دارد باید متحمل, بردبار وبا حوصله باشد. باید همه در پرتو فرهنگ افغانی در جهت ایجاد فضائی دموکراسی واقعی کوشا باشیم تا در آن هر شهروند افغانی، آزادانه و آگاهانه بتواند نظام سياسی دلخواهش را انتخاب كند. اين آرزو هرگز تحقّق نخواهد يافت مگر با سعۀ صدر, حوصله برد باری، دیگر اندیشی وتحمل یکدیگر. بنابراين بر همه دولت مردان است كه بدور از تنگ نظری های سياسی موجود، با فروتنی و براساس فوری ترين خواست ملّت مان، در يک اتّحاد ملّی، شعار "دوستی, برادری همزیستی و اتحاد را" به اصلی ترين و محوری ترين شعار مبارزاتی خويش بدل كنند تا مؤفق شویم.

اكثرا در نوشتار و گفتارنسبت به ديگران از طرف برخی شخصیت های دولتی بحران آفرینی میشود .برخی تحلیل گران سیاسی دولتي کوشش میکنند مسائل را طور مطرح کنند که تحریک آمیز وبحران زا باشد و عده از اعضاي كابينه خود با اين ماجرا جوئي ها سروكار دارند.

طي هفت ساليكه ازين حاكميت مي گذرد عده كوشيدن بجاي خدمت گذاري به مردم مستحق افغانستان نام ها و القاب پوچ وبي معني را به گوشها زمزمه كنند يك عده را جنگ سالار يك عده را تفنگ سالار و بعضي را به نام هاي ديگر لقب دادند از فساد و بي عدالتي بي پروائي به سرنوشت ملت هيچ نوع توجه ندارند حالا وقت ان رسيده تا اين دولت را رشوت سالار و ترياك سالار لقب داد تا لكه ننگ ديگري ثبت تاريخ شود و مردم بدانند كه عوامل بحران افريني درين كشور كي ها بوده تا به داد گاه ملت جوابگو باشند.

نیاز به وحدت فکری وتفاهم فر هنگی

ahmadsaidi — Sun, 30 Nov 2008 18:17:15 GMT

احمد سعیدی

نیاز به وحدت فکری وتفاهم فر هنگی

عنوان فوق را بخاطر نیازمندی های شدید جامعه امروزی افغانی انتخاب کرده ام.میتوانم این عنوان را پیام نامگذاری کنم برای آنعده از هموطنانم که بجای تفاهم فر هنگی وتوحید اندیشه ها پیوسته در تلاش ایجاد درز واختلاف در محیط فرهنگ واندیشه ملت ومردم بر آمده اند وبا تمام توان وانرزی با بذر تخم نفاق وشقاق در تمام عرصه های حیات اجتماعی سیاسی فر هنگی کشور را پارچه پارچه وملت را دچار مصیبت واندوه میسازند.

بدون تر دید قشر فرهنگ مأب جامعه ما به اصلاح اندیشه وفکر نیاز شدید دارند ودرین راستا باید مجدانه تلاش بخرچ داده شود.این مبارزه مستلزم رشد ونموی فر هنگ بالنده تمام اقوام وملیت های ساکن در افغانستان است .یعنی رشد فرهنگ ها طور متوازن ومتناسب با شرائط جامعه ونیاز های روز مورد دقت قرار گیرد ونباید بخاطر رشد فرهنگ یک ملیت در جهت ضعیف ساختن فر هنگ ها ورسوم ملیت های دیگر تلاش صورت. یک اندیشه وتفکر باید همان غنا مندی را داشته باشد که راه را برای شکوهمندی وبالندگی خود باز کند، نه اینکه باید اندیشه های دیگر از سر راهش بر داشته شود تا این یکی به قدم زدن آغاز کند.من جدا متوجه این امر هستم که بر خی از فر هنگیان ساکن کشور در تلاش حذف ارزش های فرهنگی یک ملیت ورشد فر هنگ ملیت دیگر اند، به گمان اینکه میتوانند راه ومیدان را برای رشد فر هنگ وادب قوم منسوب بخود هموارسازند، در حالیکه حقیقت چنین نیست وتحقق هم نمی پذیرد. در افغانستان رشد همه فر هنگ ها وکلتور های متعلق به اقوام ساکن کشور شکوه وعظمت همه را به دنبال دارد. نمیشود یک بال را فلج گذاشت وباز تلاش برای پرواز کردن نمود ویا یک عضو را عاطل ساخت وامید جهش وحر کت داشت، نه خیر باید همه أعضا پیکره افغانستان واحد یکسان نوازش داده شود وتلاش های سر کوب گرانه وهم تخریب کارانه از میان بر داشته شود وراز مؤفقیت درین راه وحدت فکری وتفاهم فر هنگی میان روشنفکران دلسوز ووابسته به افغانستان است که من درین بحث به نمونه های آن اشاره میکنم.

با ملاحظه ومشاهده اوراق مطبوعات خصوصا سایت های انتر نتی نویسندگان کشور گاهی به تجاوز فر هنگی می پردازند که جرم کمتر از تجاوز نظامی نیست شاید در تصرفات رزمی شخصی ویا خانواده ای متضرر شود واما در قلم فر سائی های کنونی بر عزت وآبروی کتله بزرگ از جامعه ما به نام قوم وسمت تجاوز صورت میگیرد وشخصیت های حقیقی وحکمی ترور میشوند، ترور فر هنگی .مثلا گاهی برای یک فرد وزمانی برای یک ملیت لقب فاشست داده میشود وهزمونسم قومی ونسبت های ازین قبیل، اینها در حقیقت دشنام نامه های است که بی تکلیف نثار اقوام وملیت های ساکن کشور میگردد وریشه های عداوت ودشمنی را قوی تر می سازد. باید جدا پیگیری شود که این اتهامات اگر صحت دارد باید عاملین آن پیگری ومجازات گردند ویا اینکه کسانیکه تهمت می بنند ویا در پی نیمه ساختن جامعه اند بنام مخالفت با سلامت ملی واجتماعی کشور مورد باز پرس قرار گیرند .این آزادی بیان از همه خطوط قرمز گذشته است وحرمت هارا هتک کرده است وظیفه روشنفکران با دانش، متحمل، مسئولیت پذیر وبرد بار است تا ریشه این همه سم پاسی ها را تشخیص ودر نطفه خنثی سازند.

.آنچه مسلم است این است که افغانها دارای خانه واحد ومنافع مشترک اند که باید بدون تعصب وبر تری جوئی در کنار هم زندگی برادرانه داشته باشند وبسیار دوستانه روی برخی مفاهم وفرضیه های مبهم و یا ما جرا ساز تفاهم ومشوره نموده با وحدت نظر موارد ذیل را حل وفصل نموده وبه هم مدارا نمایند.

رفع بر تری جوئی قومی:در مقاله قبلی خود تذکردادم افغانستان کشور اسلامی است ودر اصول اسلامی بر تری جوئی قومی به شدت محکوم شده ودر معارف بشری دیگر نیز محکوم است. اماطوریکه مشاهده میگردد برخی سایت های انتر نتی به تخته مشق تخریبات قومی تبدیل گردیده وافراد بنام ارائه نظر غیر مسئولانه به یکدیگر را شماتت میکنند.متأسفانه مسئولین ویا گردانندگان هم بدون سانسور وخواندن آنرا نشر مینمایند.باید درین زمینه یک تفاهم فر هنگی با اجماع همه قلم به دستان صورت گیرد وبه سایت داران گفته شود مارا از خیر تو صرف نظر ضرر نرسان.

طرد اصل اقلیت واکثریت: گاهی بر خی از شخصیت های فر هنگی کشور اکثریت واقلیت را معیار شایستگی زعامت در افغانستان میدانند. اصلی که نه در عرف معقول است ونه در شریعیت مشروع ،بناء بر دانشمندان کشور است تا روی این اصل مفصلا صحبت وبا تفاهم وحوصله مندی درین راستا روشنی بیاندازند واین مرز هارا از پیش روی مردم وملت بر دارند.وبر شایستگی وعقلانیت اتکا کنند.

ترک واژه های نفرت بر انگیز شئونست وهژمونسم :به عین تر تیب برخی نویسندگان با عقده گشائی عملا اقوام ساکن در کشور را با کلیمات زشت شئونست، هژمونسم وغیره دشنام میدهند که باید روی این مسئله نیز در حلقه فرهنگیان کشور مشوره صورت گیرد. وعده که خودرا نماینده مردم ویا اقوام تراشیده اند وهیچ کاره اند به ملت معرفی شوند.

پیوند دادن افغانستان به جهان: افغانستان به هیچ یکی از کشور های دنیا شباهت ندارد. نه کشور های اسلامی نه امپر یالستی ونه هم کمونستی وسوسیالستی .یعنی اسلام افغانستان با اسلامیت کشور های دیگر تفاوت دارد. چنانچه روش کمونستی وسوسیالستی افغانها هم با کشور های کمونستی هم آهنگی ندارد.در کشور ها ی اسلامی دیگر زنان ومردان یکسان مکلف به احکام دین اند ودر مسجد میروند درس میخوانند وحق اشتغال دارند اما ملای افغانستان بزنان نه اجازه رفتن به مسجد میدهد نه مکتب ونه هم اشتغال در بیرون از منزل کار هائیکه در کشور های اسلامی دیگر عادی است این مسئله باید به صراحت از طرف علمای دین توضیح گردد.امامان مساجد مطابق به ذوق همه حکومت های فتوی داده اند ومیدهند از زماند نجیب شروع تا مجاهدین طالبان وحال حکومت آغای کرزی همه را حق میگویند .این مشکل باید حل گردد. به هیمن تر تیب لیبرال افغانستان ده مرتبه در شعار از لیبرال های غربی گیش است چنانچه کمونست های شعاری افغانستان بدون کدام اندیشه بیشتر از کمونست های کشور های دیگر به مرز شکنی پرداخته اند.

بر رسی واقع بینانه واقعات تاریخی: افغانستان دارائی قهر مانان وفاتحان است که ملت بالای شان اتفاق ندارد هر کس از تصویر یک شخصیت تاریخی استفاده میکند. یکی، یکی را قهر مان میگوید دیگری مزدور واجیرش میخواند. این مشکل شکاف ودرز بین ملیت های ساکن در افغانستان را زیاد ساخته باید هر کس هنری انجام داده وکاری را در جهت آسایش وآرامش ملت انجام داده و اثر شاهکاری هایش از قبیل تمدید سرک إعمار شفاخانه وساختمانهای تاریخی به مردم نشان داده شود وتنها شجاعت وفتح وشمشیر زدن بی اثر درد مردم را دوا نمیکند.

عدم افتخار به واژه جنگجوی وخون ریزی:افغانستان به کشور جنگجو شهرت یافته وهمیشه بر اصل شجاعت دلاوری وجنگ آوری افتخار صورت میگیرد، چیزیکه که پیامد آن جزء تباهی وویرانی اقتصاد ودرهم شکستن بنیادحیات سیاسی کشور چیزی بیش نیست. در نتیجه هیچ جنگی افغانستان آزادی خودرا بدست نیاورده یکی را بیرون راندیم ودیگری را آوردیم.وهیچ آسایش وآرامش نصیب مردم ما نشده است.

إعتقاد به أصل دمو کراسی با ملاحظه ارزش های جامعه: برای دمو کراسی افغانی تفسیر وتعبیر مشخص صورت گیرد وتکلیف مردم در برابر آن روشن شود.تا هنوز در کشور اصلت فردی اعتبار دارد وارزش های دموکراتیک زود از بین میرود.

اصلاحات در حوزه اداره وفر هنگ:اصلاحات فرهنگی باید بحاطر مصالح ومنافع کشور صورت گیرد مثلا بخاطر استفاده کلیمات دانشگاه وپوهنتون هزاران غو غا ومصیبت بر پاست در حالیکه در اداره مستقل اصلاحات اداری هیچ کلیمه دری ویا پشتو کار برد ندارد .مثلا همه کلیمات انگلیسی است مانند ریفورم، اپلای، اوپن وکلوز وغیره حتی همه دستور العمل ها که هم اداره را خراب کرده وهم فر هنگ را هیچ کس چیزی نمیگوید واما اگر کسی در بیرون از اداره پوهنتون ویا دانشگاه گفت مجازات میشود.

جایگاه حقوق بشر و مرزهای آزادی بیان : حقوق بشر گاهی راست در مقابل قوانین نا فذه افغانستان از جمله قانون اساسی استاد میشود، چنانچه آزادی بیان راه را برای همه یاوه سرای ها وهجو گوئی ها باز کرده است باید درین مسئله به حامیان حقوق بشر وآزادی بیان با تعین خط سرخ توضیحات داده شود.حقوق بشر یک ارزش است باید ازوی سوء استفاده نشود وهم بد نام نشود.

تشخیص مدافع ومتجاوز: در قسمت جنگجویان داخلی وخارجی بین متجاوز ومدافع تفکیک وجود ندارد.مثلا برخی غربی هارا مانند روسها متجاوز میخوانند باید درین راستا توضیحات لازم ارائه گردد.ویا اینکه گفته میشود تا وقتیکه جنگسالار ها در داخل حکومت باشد طالبان وحکمتیار با نظام فعلی همکاری نمیکنند.حال معلوم نیست طالبان وحکمتیار از نظر این دوستان در کدام کته گوری اند؟ جنگسالار نیستند ویا بد تر از جنکسالار اند این مسائل باید از ظرف مجامع روشنفکری وفر هنگی توضیح داده شود.

تحلیل شرائط مخالفین دولت: مخالفین دولت تا وقتی که نیرو های خارجی بیرون نشوند با دولت مذاکره نمیکنند.باید این مسئله از طرف دانشمندان وسیاستمداران توضیح شود اگر خارجی ها بیرون شوند باز راکت ها به چهار آسیاب نصب نمیشود وکابل را نشانه نمی گیرد. واگر مخالفین به صلح آماده شوند نظام فعلی را قبول میکنند ویا نظام نوع خودرا میخواهند مانند نظام های گذشته باید درین راستا در مورد نوع نظام صحبت شود مفصلا نه اینکه بگویند ما نظام اسلامی میخواهیم.در حالیکه دولت فعلی هم نظلم اسلامی را قبول کرده وماده اول قانون اساسی دین اسلام را دین رسمی افغانها قلمداد نموده است باید درین مورد مفصلا بحث شود.

چرا افغانها وطن شانرا دوست ندارند. این مسئله با دلائل روشن گردد که چرا افغانها کشور شانرا دوست ندارند تنها شعار میدهند همراه هر خارجی استاد میشوند تا آتش را در حرمن کشورش شعله ور سازد.مثلا هر افغان تلاش دارد سر زمین خودرا تر ک کند واگر برضا باشد هیچکدام از کشور های خارجی بر نمیگردند کشور های اروپای بجایش که از ایران وپاکستان هم بر نمیگردند علت این دل سردی وبی علاقگی چیست؟. عده که بر گشته بخاصر اشغال چوکی ها ی دولتی است ویا اینکه منافع مادی داشته نه بخاطر خدمتگذاری به مردم ومیهن دوستی.

چرا تحلیل ها وقضاوت متأثر از گرایشات قومی وسمتی است:در افغانستان هر کس به قوم خود رأئی میدهد وأحزاب هم قومی است. چرا اکثر تحلیلگران در

مسائل سیاسی تحلیل های شان از تعلقات قومی ریشه میگیرد.مثلا در پارلمان کسانیکه از قوم رئیس جمهور نیستند بیشتر بر آن انتقاد میکنند وکسانیکه باوی شباهت نژادی دارند از انتقاد بر وی خود داری می ورزند.ویا اینکه هر قوم قهر مان خودرا دارد باید همه ملی باشد نه شخصی؟؟؟؟

استراتيژي دقيق در سياست خارجي و داخلي امنيت ملي را تحكيم مي بخشد

ahmadsaidi — Sun, 30 Nov 2008 18:16:15 GMT

احمد سعیدی

استراتيژي دقيق در سياست خارجي و داخلي امنيت ملي را تحكيم مي بخشد

من و یک تعداد دوستان دیگرم مدت زیادی می شود روی سمت دهی کشور های منطقه ئی بخاطر همکاری و آوردن صلح در افغانستان تأکید داریم بعضی پیش زمینه ها در عمل کرد های ما باعث آن شده تا عوض ترمیم تخریب گردیم در حالیکه ما علاقه داریم تا در مورد دست آورد داشته باشیم این ارمان وقتی تحقق پیدامی کند که آماده تجدید نظر در سیاست های خود باشیم و سمت نزدیکی و همگردی منطقوی حرکت کنیم طی 12 ماده نقاط نظر خویش را می نگارم که بادر نظر داشت این 12 اصل بنیادی در یک چوکات معین ابتکارهای عملی دپلوماسی امنیت منطقه ئی را روی دست و در سر فهرست بیاوریم. طی شش سال گذشته مبارزه مشترک علیه تروریزم همکاری اقتصادی نشان دهی منبع تروریزم آرزوی هم سایه نیک و حسن همجواری نکته های بودند که هر روز ما به آن مصروف بوده ایم جهان هم از آن نام برده یک دهۀ دیگر مقبولیت خواهد داشت. من در این مورد دلائل زیاد دارم که هر کدام شان به نوبه خود قابل درک اند اگر ما دورۀ دپلوماسی را بنگریم و از جانب به فکر راه حل های موقت باشیم آینده روشن در انتظار ما بوده نمیتواند هیچ کس پیش بینی کرده نمی تواند طی پنج سال ها ده سال دیگر مناسبات ما با امریکا در کدام حد و اندازه خواهد بود. ده سال یا پنج سال دیگر ناتو با کدام موقف و در مورد افغانستان چه خواهد کرد؟ آیا خطر آن وجود ندارد که ناتو هم بالاخره پل پائی پیمان وارسا را با خود اختیار کند بعد از چند سال پولیس و اردوی ملی ما در کدام سطح خواهد بود تعویض در استراتیژی های موجود به وجود نخواهد آمد حتمی خواهد آید آیا در افغانستان همیشه به کمک های دیگران محاسبه کند چنانچه همین حالا بعضی از کشور های اروپائی در جنگ افغانستان دل و نادل اند اگر این وضیعت سخت تر و دوام دار تر شود دوام ماموریت این کشور در افغانستان مشکل به نظر می رسد این حقیقت را هر افغان آگاه میداند که قدرت های منطقه یی توان هر نوع تخریب را در کشور ما دارند تجارت تلخ گذشته در کشور حتی در عراق نشان داد اگر کشور منطقه بخصوص هم سایه ها راضی نباشند میتواند هر نوع مشکل آفرین نمایند اگر در گذشته کمتر می دانستیم حالا باید زیاد تر باورمند شده باشیم که روابط سازنده باکشور های منطقه ئی با سنگین را از دوش ما ، دوستان بین المللی ما کم می کند 12 نکات نظر از این قرار است .

1. طی هفت سال گذشته ما با قدرت های منطقه ئی طوری حرکت و سیاست کرده ایم که در حقیقت دست آنها از وضع موجود افغانستان مطلق کوتاه کرده ایم و با موجودیت امریکا و ناتو این طور تصور کرده ایم که دیگر همه چیز از ما و دست ما از همه بالاتر است اما حالا باید با این اشتباه متوجه شده باشیم که برداشت ما غلط بوده و کشور ها منطقه ئی خوب میتواند ما را تهدید و تخریب کنند چنانچه کردند . بالاخره باید اعتراف کرد که تاهم سایه و بخصوص پاکستان نخواهد در افغانستان امن سرتاسری نخواهد آمد نادیده گرفتن روسیه در وضع موجود افغانستان استباه بزرگ دیگر ما بوده و هست .

2. تعداد زیاد از کشور ها میگویند که افغانها همه چیز را از ما میخواهد خود چه می کند در حالیکه ما به کشور مصرف کننده تبدیل شده ایم پاکستان هم روی معضله موجود بشمول خط دیورند مسألۀ قبال ایران نیز روی دریای هلمند ، روسیه و کشور های آسیای میانه نیز حرف های خود را دارند بخاطر حل همچو پرابلم ها دقت و هوشیاری سیاسی ضرورت است حل این معضلات از روی مذاکره و گفت و شنود برای آوردن امنیت در افغانستان زیاد کمک می کند.

3. حرفی را که افغانستان بنام تروریزم همیشه تکرار می کند این یک حقیقت جهانی و منطقه ئی است اما این مشکل وقتی حل شده میتواند که منابع مالی و سازماندهی آن بررسی همه جانبه شود. هرکس این را میداند که منبع اصلی پاکستان است و ادارات معوم الحال آن کشور در رأس سازماندهی این شبکه قرار دارند. رقابت سالم یا غیر سالم بین هند وپاکستان معضله خط دیورند کلمات گذشته و موجودی بنام پشتونستان همه دست به هم داده اند مشکل بر مشکل کشور ما افزوده اند نظریات بی معنی پاکستان که قنسلگری هند در افغانستان فعالیت دارند در حالیکه پاکستان نیز قونسلگری های دارد پاکستان در مورد افغانستان با یک استراتیژی دازمدت که آن به هیچ صورت به نفع افغانستان نیست حرکت می کند در حالیکه سیاست ما مقطی است با فراز و نشیب حرکت می کند در این مورد تفکر همه جانبه ضرور پنداشته می شود.

4. طی سال که گذشت کوشش از طرف دولت افغانستان بخاطر هم کاری های همه جانبه اقتصادی وجود داشت این پیشانی باز افغانستان و دست داراز هم سایه ها زمینه آنرا فراهم ساخته است تا مردم افغانستان منحیث مصرف کننده ها و کشور هم سایه به تولید کننده گان همه جانبه تبدیل شوند اما از نگاه امنیتی ایت بازار آزاد افغانستان هیچ موثریت نداشته این را همه میدانند که منافع کوتاه مدت اقتصادی برای جمهوری اسلامی ایران و پاکستان نمی تواند به هیچ صورت نگرانی امنیتی که از موجودیت قوای خارجی در افغانستان دارند برطرف سازد بلکه روز به روز باعث تشویش زیادتر شان می گردد حتی ایران ، قزاقستان ، روسیه و دیگر جمهوریت های آسیای میانه بشمول چین کنار گذاشتن خود را از پروژه مهم اقتصادی در افغانستان دو از انصاف میدانند و گلون های پرعقده اند بخصوص در مورد سرمایه گذاری در معادن افغانستان.

5. دولت و حاکمیت موجود در افغانستان این حقیقت را باید بداند که اگر کشور های منطقه ئی با یک دیگر تفاهم استراتیژی یک پیدا کنند و اپوزیسیون موجود افغانستان دست را با مخالفین آشکار دولت یکجا نماید دولت موجود دچار پرابلم های خواهد شد که کنترول آن را دولت از دست می دهد دولت باید به پذیرد که فاقد یک استراتیژی امنیت ملی است دولت بطرف در حرکت است که منافع محدود در آن دیده میشود هرکس در تقویه گروه و تفکر حق یا باطل خویش است با این طرز و شیوه در سیاسیت و عمل کرد ما را بجای می رساند که دیگر برگشته نمي توانيم باید غرق شویم هنوز که فرصت اندک موجود است یک خط مشی ملی امنیتی و یک استراتیژی مشخص مطرح گردد تا از این بیشتر بطرف بحران نرویم درغیر آن دست آورد های هفت سال حزب صفر خواهد شد.

6. ما رشد ضرورت داریم سکتور مبارزه علیه مواد مخدره را در اولویت های انکشافی ملی افغانستان قرار دهیم فراموش نشود استراتیژی سکتور مبارزه علیه مواد مخدره در کشور افغانستان در یک مرحله حساس قرار دارد و آنچه را که تا اکنون در این مبارزه انجام داده ایم نتایج وارونه بوده سیاست های ما را به طرف بحران میبرد.

7. پرابلم دیگر که باید به آن زیادتر توجه شود این است که بعضی ها مشکل امنیت در افغانستان و راه کار برای حل این پرابلم مشوره های قومی قبیلوی میدانند راه های حل دیموکراتیک مردود میدانند همچو اندیشه ها درست از آب بدر نیامده اند راه حل دیموکراتیک و غیر دیموکراتیک نقش اجتماع را برجسته تر میسازد تصور من این است که بخاطر راه حل در پرابلم های امنیتی این است که حقیقت از مردم پنهان می شود سیاست پنهان کاری بی اعتمادی را به وجود می آورد و بین مردم و دولت فاصله ایجاد می کند اکثر تصامیم بدون اجماع و مشوره گرفته میشود آنچه را که طراحان انفرادی از نتیجه آن امید دارند برعکس آن ثمر میدهد.

8. از طرف دیگر بعضی سیاستهای بکار گرفته میشود که امتیازات و اقربا مخالفین داده شود از نظر من امتیاز دادن با مخالفین سیاسیت معقول نيست عوض امتیاز دادن باید در تقویه نهاد های دولتی و حاکمیت دولتی زیاد توجه نمائیم اگر ما آن مقدار پول و مصارف را که بخاطر مواد مخدره حق نا حق مصرف کردیم اگر این مبلغ را با تقویه حاکمیت دولت مصرف می کردیم امروز نه مواد مخدره وجود میداشت نه حاکمیت با چالش بلکه حاکمیت قوی در سرتاسر کشور وجود میداشت.

9. اشتباه دیگر سیاسیون ما در شرایط فعلی این است که عدۀ به این باوراند و علاقه مندی خاص بخاطر پیروزی حزب مردم پاكستان در انتخابات پاکستان داشتند حتی میگویند زرداري مانع تروریزم می شود اما عقیده من این است که اگر در پاکستان رئیس جمهور یا صدر اعظم چه زرداري باشد چه نواز شریف چه لغاري چه وسیم سجاد باشد روی مسألۀ امنیت در افغانستان هیچ نوع تاثیر ندارد غیر از منفی گیری هیچ نوع سیاست مثبت به وجود نخواهد آمد در حالیکه امریکا بخاطر پیروزی اين حزب کمر بسته اینکه چرا آصف علي زرداري با سرو صدای بیشتر بصورت اماتور و نمایشی به جنگ طالبانی پاکستان گام بر می دارد و این سناریو است تا غرب را باورمند سازد که مبارزه ام با بنیاد گرائی صادقانه است بدون تردید این جنگ های زرگری است بعدا با طلبان مخالف فعلی زرداري آشتی ومحبت و مانند پروتوکول وزیرستان به قرار می شود دیگر در پاکستان حمله و ترور نمی گردد افغانستان خواهد بود همان آش و همان کاسه سابق چون ما در سیاست های خود عادت نداریم که از شریط و اوضاع تحلیل دقیق داشته طبق یک پلان قبلی عمل کنیم.

10. مخالفین دولت افغانستان در تاکتیک سیاسی و جنگی خود شما تغییرات آورده اند اما سیاسیون امنیتی ما تا آخر غیر از یک حرف دیگر نه استراتیژی دارند وتاکتیک اگر دیگر کار کرده نمیدانیم دفاتر ونقل انتقال قوت های خارجی از داخل شهر کابل حل و فصل کنیم به معنی که مجموع قوت های نظامی در ساحات ده کیلومتری شهر کابل قرارگاه ایجاد کنند تا حملات انتحاری جان هم وطنان ما را بدون موجب نگیرد.

11. سیاست گذاری های ما بخاطر کاهش و از بین بردن رشوت اختلاس با ایجاد دفاتر پرزرق و برق مانند داستان های دنبال دار یک عمل کرد غلط و نا کار آمد بوده ما تا هنوز در باره همچو تشکیلات بدون موثریت پافشاری می کنیم اگر این جرعت اخلاقی را داشته باشیم با اشتباهات خود اعتراف کنیم معقولیت و صداقت ما را نشان می دهد .

12. سیاست دیگر که برسیل بیکاران روز تا روز افزوده و فاصله مردم را از دولت به وجود آورده این است تصدی های دولتی که از حکومت بودجه می گیرند به باردوش دولت اند حتی وزارت محترم مالیه سالانه از پلان مالی آماده شده هر تصدی ده فیصد تکس می گیرد وسالانه از این تکس پول هنگفت به جیب دولت می رفت.

اما به گفته بعضی از مسعولین وزارت محترم مالیه دست به ابتکار جدید زده اند این تصدی ها را بدون تصدی های وزارت محترم مالیه به سکتور خصوصی وا گذار می شوند چنانچه تا اکنون دها تصدی با این سیاست ازبین رفته اند مامورین آن سرگردان و بیکار اند تشویش وجود دارد این سیل بیکاران صفوف مخالفین را تقویه خواهند کرد وقتیکه حکومت منتخب مردم با همچو سیاست ها مردم را از پهلوی خود براند کجا بروند و چه کنند در این مورد مثال های زیادی وجود دارد از تصدی افغان ترکانی عناصر فلزی سپین غر ، بانک رهنی و تعمیراتی ، بانک انکشاف زراعتی شرکت سمون تصدی متمم طبعی ، ریاست افغان اعلانات و تعدا زیاد دیگری بگونه مثال سال گذشته ریاست افغان اعلانات لغو شد در روزیکه مامورین این تصدی را جواب دادند این تصدی 56 ملیون افغانی نقد در حساب خود داشت و سالانه تقریباً ده ها ملیون عاید می نمود مشاور خارجی که در این مورد در وزارت محترم مالیه وجود دارد خدا کند فیصدی زیادی از پول نقد تصدی منحل شده به جیب این آقای خارجی نرود.

قابل تذکر میدانم که تصدی افغان اعلانات در سال 1384 از 15 فیصد مفاد خویش برای وزارت مالیه 14 ملیون و در سال 1385 16 ملیون تنها تکس داده است اینکه مامورین خویش معاش و مصارف داده مشت نمونه خروار تا هنوز روشن نیست که چرا این سیاست بیکار کردن مردم بدون موجب تاچه وقت دوام خواهد کرد در شریط موجود رهبری دولت افغانستان ضرورت دارد تا ملت در پهلوی آن قرار داشته باشد از سیاست دولت مردم دفاع کنند سیاست که بین ملت و دولت فاصله ایجاد می کنند چه شعوری باشند چه غیر شعوری در شرایط اشتباه بزرگ است که با عث ایجاد بحران در دولت می شود چون اکثر سیاست های ما کاپی است این کاپی گری ها ما را بل از اصل کشیده به یک کاپی غیر ضروری مبدل خواهد کرد.

ahmadsaidi — Sat, 15 Nov 2008 17:18:15 GMT

نوشته: احمد سعيدي

حضور ناتو در افغانستان و تشويش همسايگان

ا وجود اینکه ناتو چند سال است که بخاطر بر قراری امنیت در افغانستان بوده و اين وظيفه را بر عهده دارد هنوز عدۀ از ولسوالی ها ی هلمند از اختیارحکومت مرکزی خارج اند دراین نوشته کوشش میگردد با تحلیل دقیق از نقش ناتو در افغانستان به مسائلی چون تاثیر افزایش نیروهای ناتو در ایجاد امنیت لازم در افغانستان دلیل توجه ناتو به این کشور و علاقه مندی جرمنی ، هالند و دیگران حضور آن در نقش روسیه موجود در این میان استقرار ناتو در مرز های شرقی و بعداً بشمول امریکا در مرز های غربی به عنوان تهدید به اصطلاح زمامداران ایران در آن کشور و پریشانی های روسیه و در ضمن تشويش پاكستان.

1- روسیه و ناتو پس از جنگ سرد در سال 1994 زمانیکه ناتو ضرب العجل ده روزه برای طرفهای درگیر در بحران کوزو و جهت تسلیم سلاحهای شان تعین کرد اولین درگیری میان روسیه و غرب پس از پایان جنگ سرد رخ داد چراکه روسیه دراین زمان سیاست واقعگیرانه قدرتی بزرگ را اختیار کرده بود که منافع بخصوص خود را در حوزه بالکان دنبال می کرد و در مورد تلاش داشت . در حالیکه رهبران غرب بدنبال نشان دادن صلاحیت ناتو در ایفای نقش حفظ صلح و ایجاد صلح پس از پایان جنگ سرد بودند در همین زمان شگاف عمیق میان نخبگان سیاسی روسیه و شاخه های مختلف حکومت در زمینه سیاست خارجی وجود داشت هم زمان موضوع بحث اصلی محدودیت های اتحادیه اروپا در گسترش رو به شرق ناتو و نیز گسترش آن در اروپای مرکزی و موضوع روسیه در برابر تحولات همه جانبه باید مورد بررسی و گفت شنود قرار گیرد .

2- گسترش ناتو از دیدگاه ژسوپلتیک سازمان پیمان اتلانتیک شمال یا ناتو پس از جنگ جهانی دوم بنا به ضرورت زمانی و مکانی در آوریل 1949 با موافقت 12 کشور امریکا ، بلژیک ، هلند ، کانادا ، دانمارک ، فرانسه ، ایسلند ، ایتالیا ، لوکزامبورک ، نروژ ، پرتگال و انگلستان تشکیل یافت حلال اضافه از 26 کشور عضو دارد اما بعد از فروپاشی اتحاد شوروی ناتو خود را نیرومند ترین و سرنوشت سازترین قوت محرکه جهان میداند بار سنگین را که در افغانستان بدوش می کشد از ماموریت های دیگر گذشته این سازمان هم سنگین تر و هم پرمخاطره تر است و سرنوشت ساز برای ناتو است .

3- امریکا و ناتو همکاری های بیشتر اروپائی ها با امریکا در خصوص چالش های سه گانه یعنی جنگ خونین عراق ، افغانستان و جنگ با تروریزم در گرو تعهدات امریکا به ناتو میباشد این تعهدات شامل حمایت کامل تر از قوت های ناتو آرایش این نیروها تقسیم فن آوری پیشرفته نظامی و پذیرفتن بازآری واقعاً آزاد در دو سوی اتلانتیک برای کالاهای دفاعی است در این میان اروپائی ها نگرانی عدم و فاداری امریکا به تعهدات خود هستند اما امریکا نمی تواند ظرفیت همکاری نظامی اروپایی ها را قطع و بعداً از آنها مصرانه تقاضای کمک نظامی نماید این کار ناتو را فلج و امریکا را مجبور خواهد کرد که با استراتیژیک نظامی و سیاسی بیستر در خاور میانه افغانستان ، عراق و نقاط دیگر بدوش بگیرد . چنانچه هم حالا بخصوص طی چند سال اخیر مسئله عراق یک نقطه محوری مورد اختلاف دو طرف یا سه طرف به ویژه بین فرانسه ، امریکا و جرمنی ، امریکا بدل شده است گرچه ترکیه کوشش داشت در همچو شرایط موقف خود را رشد خوب تر بدهد و بر این مبنا نقش توازن بخشی را در منطقه بازی کند در حالیکه ناتو از بالکان و اروپا فراتر گذاشته و ماهیت جهانی یافته و حوزه ارضی آن به تبع توسعه نفوذ قدرت امریکا در تطابق با جغرافیای مورد نظر آن شکل گرفته است در همین حالت احساس میشود نوعی احتیاط توام با ترس بر فعالیت های اعضای ناتو سایه افگنده است .

4- ناتو در قفقاز و تشویش روسیه و ایران با خاتمه جنگ سرد انطباق ناتو و به طور کلی ساختار های امنیتی اروپا با شرایط جدید بین المللی به مشغله اصلی اعضای آن تبدیل در این حال کشور های اروپای شرقی و مرکزی به خاطر خلا امنیتی و غیر قابل پیش بینی بودن آینده روسیه احساس نا امنی میکند بخصوص در این اواخر که امریکا میخواهد راکت های خود را در چک و سلواک نصب کند این حقیقت پوشیده نیست که کشور های غربی در پی آن اند تا از طریق گسترش ناتو کشور های که قبلاً اتحاد شوروی بودند به عضویت خود جذب نمایند چنانچه این کار را تا اندازۀ انجام داده اند .درحالیکه امریکا و ناتو منافع خود را در این منطقه زیر نظر دارند روسیه و ایران برعلاوه اینکه نهایت از حضور ناتو تشویش دارند دنبال منافع خویش نیز در این منطقه می گردند هنوز که پیروزی و عدم پیروزی ناتو در افغانستان زیر سوال است و قوت های ناتو و خارجی در مبارزه حاضر منافع دراز مدت خویش را تعقیب می نمایند معامله گیری ها ظاهر و باطنی در حالت رنگ و رونق گرفتن است روسیه ، ایران و پاکستان هم آستین بالا زده اند حق العبور می خواهند در چنین حالت که ناتو نیز بعضی اوقات هدف را فراموش می کند چه چاره باید کرد .

در حالیکه ما شاهد همه اشکال مبارزه دیرین در جهان و منطقه بمنظور نفوذ در ملل دیگر در جریان هستیم زیرا نفوذ از خارج ارزانتر از آنست که دولت خود را در آن کشور نگهدارند بدین ترتیب بدون زحمت سود برده و می برند و در ضمن شکل مبارزه هم تغیر خورده امروز همه مسایل و پرابلم ها را باید از طریق سیاست های آگاهانه و هدفمند حل نمود نه از طریق سلاح های اتومی و غیر اتومی البته از شرایط مساعد بین المللی و منطقوی باید ما به نفع صلح و اعمار مجدد کشور خود تا حد امکان استفاده می کردیم تاریخ گواه است که تفاهم یک پارچگی و وحدت و انسجام واقعی انسجامی که باید در راه تحقق آن از خود گذری داشت و با هرگونه حسادت و خود خواهی وادعا نمودن میتواند ما را از این چالش ها و بدبختی ها نجات دهد ما باید کلید راه حل را در کشور خود دسته جمعی جستجو نمائیم آگاهان سیاسی میدانند که امروز ما در وضعیت سیاسی نهایت پیچیده ئی قرار داریم و طبیعی است که دگرگونی ها و بهبود اوضاع از ما درایت و آگاهی بیشتری میخواهد با رویا روی یا چنین مشکلات نیاز به نگرش و شیوه های نوین که بر اساس تیوری مصالحه و به هم گیرائی استوار باشد اشد نیاز داریم پاسخ مثبت به این دشواریها پویا وریشه یی بوده اما متأسفانه یک تعداد دست اندر کاران لشکری و کشوری ما تا هنوز این حقیقت را درک نکرده اند اصلی آشفتگی های زندگی سیاسی ما بدلیل این است که قضایا را تا ژرف نمی شگافیم و به راه حل آن به خارجی ها پناه می بریم چقدر خوب است که تجزیه و تحلیل مشکلات اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی را خود علاجی کنیم و در رفع آن در یک صف واحد بکوشیم ما بعد از تجارب تلخ گذشته از سالها تجارب و آزمودن ها در یافتیم که تا چه وقت متکی به بیگانگان در حرکت بود اتکا به بیگانگان هرگز ما را به سرمنزل مقصد نمیرساند بلکه به نظر ما تکیه بر ملت ، به مردم راه بهتری و درستری است ما از بیگانگان از نیرو و ارزشمندی کار شان بخاطر صلح و امنیت و بازسازی کمک بگیریم و این فرصت طلائی را از دست ندهیم اما طراح و سازندگان پلان های امروز و فردای وطن خود ، خود باشیم. باید همه سیاسیون ما بدانند و باور داشته باشند که مردم افغانستان طرفدار یک سیاست معتدل و معقول اند نه چپ افراطی و نه راست افراطی بعد ازین در این کشور جای پای دارد .

وحدت و یک پارچگی تمام نیروهای ملی و مردمی میتواند صفیر گلوله های موجود را در افغانستان خاموش سازد در غیر آن در آینده های نه چندان دور حوادثی را تماشاگر خواهیم بود که تا هنوز به ذهن ما خطور نمی کند کسانیکه با وجدان آگاه به نزد خدا و ملت در شرایط موجود احساس مسئولیت میکند این را خوب میدانند که منافع ملی و کشور از منافع حزبی و تنظیمی قومی و قبیله ئی ، زبانی و نژادی هزاران مرتبه فراتر مقدمتر و بزرگتر است هیچ حزبی و اندیشه ئی اهمیت بیشتری از مردم افغانستان به نزد ما باید نداشته باشد .

هوشــــدار!

ahmadsaidi — Wed, 05 Nov 2008 19:59:32 GMT

احمدسعیدی

هوشــــدار!

این نوشته هوشداریست برای کسانیکه غیر مسئولانه قلم فرسائی میکنند واز زبان پاک قلم برای خود آدرس نا پاک قوم پرستی وسمت گرائی را رقم میزنند.در هیچ کشور دنیا آنچه وحدت ملی وسلامت اجتماعی یک کشور را مخدوش کند آزادی بیان ودموکراسی گفته نمیشود اما، ما افغانها دموکراسی وآزادی بیان را مانند سائر ارزش ها بد نام ساخته ایم .مدعیان دموکراسی که این شعار از غرب وبه لطف امریکا وارد کشور ساخته اند باید بدانند که دموکراسی به مفهوم احترام به ارزشهاست در سایه این ارزش میتواند شخص با استعداد و ودانشمند بدون تکیه به اکثریت قومی به زعامت کشور چون آمریکا برسد اینکه سیاستمداران ما می آموزند ویا خیر مربوط بخود شان است.نویسندگانیکه نه آدرس دارند ونه هم نماینده کدام قوم وسمت اند بیشتر به این مسائل دامن میزنند.باید گفت که این نویسندگان نماینده هیچ یکی از اقوام شریف افغانستان نیستند و ایشان شیوه تفرقه افگنی را دنبال میکنند.

روایت های دینی وتاریخی بیانگر این واقعیت است که ساکنان زمین نسبت قانون شکنی، خود سری وبد عهدی به عذاب های گوناگون مبتلا شده اند گویا این انسانها در دنیا هم جزای أعمال خودرا می بینند وذایقه تلخ ومرگبارنتائج دعمال شا نرا می چشند. به ادامه چندین دهه مصیبت در شرائط کنونی مردم وکشور ما نیز به مصیبت های گرفتار است که هیچ یکی از اقوام وملل دنیا به آن دچار نگردیده اند.مثلا قتل وکشتار بیرحمانه دولتمردان، چندین دهه جنگ های داخلی خانمان سوز ،ویرانی وتباهی شهر ها ، بذر تخم نفاق وشقاق، در هم شکستن اقتصاد وشیرازۀ زندگی، شیوع قحطی وتنگدستی، ظهور خلفاء وامرین سنگدل وبی رحم نسبت برعیت، اشاعۀ فرهنگ انفجار وانتحار در بین مردمان ملکی شهادت نماز گذاران در محراب مسجد ، سر بریدن انسانهای بیگناه فروش اطفال کشیدن چشمها،اختطاف وآدم ربائی، تجاوزات جنسی آن هم بالای اطفال خورد سن که درهیچ گوشۀ از دنیا نظیر ندارد،دزدی وسرقت که عرف روز است.این ها همه عذاب های اند که بالای ملت افغانستان نازل گردیده است این عذاب دنیاست وبدون شک عذاب آخرت سنگین تر است. .ملت افغان در دوام این همه ناگواری ها در حال استقبال عذاب درد ناک وخطر ناک دیگری اند که میشود آنرا رأس تمام عذاب ها خواند وآن عبارت از نفاق وشقاق واختلافات درونی است که انواع عذاب های دیگر را ومصیبت هارا در پی دارد.

موارد که در بالا ذکر شد همه واقعیت های انکار نا پذیر اند که همه روزه با چشمان خیره تماشاه گر صحنه های دلخراش وعبرتناک ازین قبیل عذاب ها هستیم،با دریغ وافسوس فراوان که عدۀ از روشنفکران وقلم بدستان کشور مقدمات نزول عذاب خطر ناکتر ومدهش تر را پی ریز یمکینند واین عذاب زاده زبانه خامه نویسندگان کج نگار است که به عصبیت ها وگروه های قومی افتخار وافغانستان را به یک بحران بزرگ دیگر مواجه میسازند.من درین نوشته نسبت به این شعار ها و طرز نویسندگی در مطبوعات وعواقب خطر ناک آن به همه ملت هوشدار میدهم وآنعده کسانی را که با زبان وقلم در پی جناح بندی های قومی در افغانستان اند مسببین نزول عذاب بر کل ملت ومردم میخوانم.از عذاب خدا که عام وخاص را به هم می پیچاند بترسید. چون عذاب دنیا خشک وتر را یکجا میسوزاند.چون کسانی که ساکت اند ومهر سکوت بر

نفاق بد ترین عذاب: در روایت ها ی دینی خصوصا در قرآن نفاق از شرک بد تر خوانده شده است ،چنانچه حضرت هارون ع بجواب حضرت موسی پیغمبر گفت من اجازه دادم مردم مشرک شوند بخاطریکه از تفرقه بین بنی اسرائیل میترسیدم.در حالیکه شرک گناه غیر قابل آمرزش است اما نقاق گناه نه که مطلقا مجازات است. هر قومی به نفاق مبتلا میشود مستقیما زهر عذاب را می چشد.بر تری نژادی نه در ادیان مشروعیت دارد نه در عرف ونه هم در محیط قوانین جاه دارد بناء کسانیکه شعار بر تری قومی ونژادی را سر میدهند مردمان فرا دینی وفرا قانونی اند که به هیچ یکی از موازین واصول دینی وفطری التزام ندارند وبد ترین موجودات روی زمین اند.وبر تری خواهی ریشه در ذات شیطان دارد.

قومیت در هیچ آئین ارزش نیست: این مسئله را دوستان خواننده خصوصا علماء وروحانیون بیشتر از من میدانند که خداوند انسانها را قوم و قبیله ساخت تا وسیله شناخت شان باشد ورنه معیار بر تری تقوی وپر هیز گاری صداقت و خویشتنداریست. نویسندگان عزیز! ما در محدودۀ جغرافیائی یک کشوری چون افغانستان به مثابۀ یک ملتیم آن هم ملتی اسیر در پنجه حوادث ناگوار اگر متحدا با آفت نفاق مبارزه نکنیم همه ما طعمه دشمنان خود میشویم.قومیت وقبیله گرائی از منظر دین مردود واز لحاظ معیار های انسانی وبشری غیر قابل قبول است وهیچ کس بخاطر قومیت از مجازات الهی نجات نیافته است.بیائید ما وشما فرزند وطن واحد افغانستان شویم وفریب دشمنان خارجی وشیاطین داخلی را نخوریم. مردم ما به هرزبان که تکلم میکنند در مجموع افغان اند.بیائید پشتورا بدانیم فارسی را بدانیم ازبکی وبلوچی وپشه ای ونورستانی وترکی همه را بدانیم .به هر زبانیکه عدۀ از هموطنان ما تکلم میکنند ارج بگذاریم.من زبان پشتورا دوست دارم بخاطریکه هموطنانم که با لهجه شرین این زبان صحبت میکنند دوست دارم. من فارسی دری را دوست دارم بخاطر هموطنانم به آن تکلم میکنند وزبان شرینی است.علامه اقبال لاهوری هم سروده{ گرچه هندی در شرینی شکر است * طرز گفتار دری شرینتر است.} به همین تر تیب بخاطر احترام به هموطنانم به همه زبانهائیکه ایشان تکلم میکنند احترام دارم. واگر من بز بان بلوچی ارج نگذارم معنی اش این است که من به بلوچ ها ارزش قائل نیستم.باز هم خوشحالیم که در کشور ما بجای یک زبان دوزبان رسمی است که بسیار زیاد است ورنه یک زبان کافی بود و باید به رسمی شان زبان های دیگر تأکید صورت نگیرد که مشکلات فراوان را ببار میاورد ولی هر کس در مجحیط زیست وجائیکه مرذدم بیشتر به همان زبان تکلم میکند من حیث زبان محلی باید آزاد باشد.

زبان نه دلیل قومیت است ونه سند بر تری: زبان وسیله افهام وتفهیم است وخوب است ما به زبانهای مختلف افغانستان آشنا با شیم تا یکدیگر را خوب در ک کنیم.وصحبت به یک زبان بمعنی وابستگی قومی نیست زبان هنر است خصوصا زبانهای داخل کشور چه خوب است که ما از بکی را بدانیم بلوچی وپشه ای ونورستانی را به فهمیم وبه پشتو وفارسی یکسان صحبت کنیم با این کار دانش ما بالا میرود وبر معنویت ما افزوده میشود وتعصب در براب هر زبان به مفهوم تعصب با دانش وفرا گیری است.به همه حال آموختن همه زبانها هنر است ولذت خودرا دارد. توهین بزبانها توهین به ملت ومردم وأهل آن است باید درین زمینه نهایت محطاط بود . اگر من بلوچ های کشورم را احترام دارم باید بزبان ولهجه شان نیز ارج بگذارم...اما درین روز ها که بازار سایت های انتر نتی ویا مطبوعات لجام گسیخته گرم است.نویسندگان با مسئولیت گریز ی با نوشتن کلیمات إهانت آمیز نسبت به اقوام ساکن کشور در پی نفاق افگنی بر آمده اند.نفاق وتفرقه، مرضیکه بد ترین مرض هاست وعواقب آن نهایت غمبار است. اگر این کاروان بی مهار همچنان در حرکت باشد راه آن در چاه واثرات آن نهایت فراهگیر بوده طوریکه خشک وتر را یکجا می سوزاند.

آخرین چانس: بعد از سال 2001 که جامعه جهانی به افغانستان رو آورد آخرین چانس را بدسترس افغانها قرار داد طوریکه بیشترین کمک های نقدی وبشر دوستانه را بدسترس افغانها قرار دادند وافغانها وارد خانواده جهان نیز گردیدند حال اگر خدای نا خواسته کشور های دنیا افغانستان را ترک واین مردم را که به انواع گوناگون طور بالقوه آماده جنگ اند بخود رها کند دیگر پوست در بدن این ملت باقی نخواهد ماند.همه بجان یکدیگر بنام سمت وقوم ونژاد واندیشه تاریک دندان تیز کرده اند ولی نیروها ی خارجی در بین شان حائل است .اگر امروز خارجی ها افغانستان را تر ک گویند دیگر افغانستان بحالت بد تر از دهه نود بر میگردد.که جنگ های تنظمی وآشوب طالبی چون خاطره نیک از زبان به زبان نقل خواهد شد.من من حیث فرد مؤمن بخدا ومتعهد بوطنم وظیفه خود میدانم تا همه نویسندگان کشور را از عواقب خطر ناک قوم گرائی وسمت پرستی هوشدار دهم وهمه را به برادری وبرابری فرا خوانم وامید وارم همه نویسندگان درین راستا ادای مسئولیت نمایند. خداوند توفیق دهد ..آمین

سياست هاي ناعاقبت انديشانه بحران زايي كرده اند

ahmadsaidi — Sun, 12 Oct 2008 12:07:15 GMT

احمد سعيدي

سياست هاي ناعاقبت انديشانه بحران زايي كرده اند

محمد منصوريان

تغييرات اخير در پاكستان و تاثيرات آن در افغانستان از موضوعاتي داغ در رسانه هاي افغانستان و منطقه اند. بدين منظور گفت و گويي انجام داده ايم با آقاي احمد سعيدي كار شناس مسايل منطقه يي و ديپلومات سابق در پاكستان.

س: شما با مطالعات و ديدگاه هايي که در مورد پاکستان داريد اوضاع آن كشور را در شرايط موجود چگونه ارزيابي مي کنيد؟

سعيدي: پاکستان به طرف بحران روان است. بحراني که به زودي تمام پاکستان را فرا خواهد گرفت. بحراني که عامل اساسي اش زمام داران و حكام نظامي آن كشور و اداره آي اس آي است. بحراني که در طول سه دهه به خاطر افغانستان و کشمير و هندوستان و منطقه، بنيان گذاري شده و حالا انکشاف کرده و دامنگير خود پاکستان شده است.

به باور من حکومت فعلي پاکستان که يک حکومت ملکي است،‌ به هيچ صورت توان آن را ندارد که از اين بحران جلوگيري کند. مشکل داخلي پاکستان را نبايد تنها پاکستاني فکر کرد، بلکه اين مشکل منطقه يي و فرا منطقه يي است.

بدون اين که جامعه جهاني و کشورهاي همسايه با هم به يک نتيجه منطقي برسند و با استراتيژي معين و مشخص براي حل بحران موجود و مبارزه با تروريزم، يک جا شوند، راه ديگري نيست.

من باور دارم كه در صورت دوام اين بحران، در مدت زمان کوتاه در جغرافياي پاکستان تغيير به وجود مي آيد و جلوگيري از اين بحران در توان پاکستان و آقاي آصف علي زرداري رئيس جمهور و سيد يوسف رضا گيلاني نخست وزير نيست.

س: شما چه فکر مي کنيد که آي اس آي با ايجاد تشنج، پاکستان را به نابودي سوق نمي دهد و اين همان چيزي نيست که خود شان از آن هراس دارند؟

سعيدي: از شصت سال به اين طرف كه از عمر پر ماجراي پاكستان مي گذرد، سي وهفت سال حکومت نظامي براين كشور مسلط بوده، اشخاص و افرادي نظامي گري مانند جنرال غلام محمد، مار شال ايوب، جنرال يحيي، خواجه نظام الدين، جنرال ضياء الحق و جنرال مشرف بوده و در اين مدت 18 مرتبه تغيير در قانون اساسي اين كشور آمده و هر کسي کوشش کرده است که از اين تغييرات به نفع خود استفاده کند.

بنابراين اداره آي اس آي به خاطر بربادي افغانستان و تسلط بر کشمير ايجاد شده است و بنياد گرايي در اداره آي اس آي اوج گرفته است و ارتش پاکستان هم به همين طرف سوق داده شده است.

به عقيده من تازماني که در استخبارات پاکستان و ارتش پاکستان يک تصفيه همه جانبه صورت نگيرد اين بحران مهار نمي شود. از طرف ديگر همه مي دانند که پروژه طالب يک پروژه امريکايي بوده و طراحي طالبان امريکايي ها بودند، امداد مالي آن را عربستان سعودي و کشورهاي خليج مي کردند و تمثيل کننده و گرداننده اش پاکستاني ها بودند. استراتيژي اين پروژه را انگليس ها سمت دهي مي كردند، بنا براين مهار آن ها بسيار مشکل است و از جانب ديگر براي اهداف درازمدتي که امريکا در منطقه دارد، علاقه مندي وجود ندارد که با يک استراتيژي مشخص به زودي اين تشنج خاموش شود و صلح در منطقه حکم فرما شود.

به خاطري که امريکا بايد بر نفت و گاز منطقه کنترول داشته باشد، بايد بنيادگرايي از کشورهاي عربي به کشورهاي آسياي ميانه انتقال يابد تا براي روسيه مشکل ايجاد شود. محاصره سياسي و اقتصادي ايران تنگ تر شود و بالاخره دامنه بحران كسترش يابد تا امريکا به آرامي مطابق ميل خويش بر آن مديريت کند. س: آقاي سعيدي آيا امريکايي ها براي حضور خود در منطقه مي خواهند اين جنگ را تداوم بخشند؟ نظر تان را در اين باره مشخص تر بگوييد.

سعيدي: در گذشته جنگ ها ايديولوژي بود، قومي بود، اما حالا جنگ ها بنيه اقتصادي دارد، بنابراين غرب براي دست يافتن به منبع طبيعي نيازمند يك تداوم در گيري ها در اين منطقه اند.

س: به نظر شما تحولات کنوني پاکستان چه تأثيراتي را بر افغانستان مي تواند داشته باشد؟

سعيدي: من دوام حکومت ملکي پاکستان را دراز مدت نمي بينم به خاطري که آقاي زرداري نه شخصيت سياسي است، نه فرهنگي و نه تجربه اي در سياست دارد و همچنين سابقه شفاف ندارد و به فساد اداري هم متهم است.

از طرف ديگر نوازشريف رهبرمسلم ليك (ن)، مهره انگليس است و عربستان و انگليس هر دو به نواز شريف تکيه دارند و در عين حال نوازشريف با پروژه طالب سازي (طالباي زيشن) موافق است چون انديشه انگليس اين است که پروژه طالب بايد موفق شود.

بنابراين من به هيچ صورت باور ندارم که رئيس جمهور زرداري، صدراعظم گيلاني، وزير خارجه قريشي، وزير دفاع احمدمختار و وزير خزانه نويد قمر، وزير اطلاعات شيري رحمن، رئيس پار لمان داكتر فهميده ميرزا و اکثر اعضاي بلند پايه فقط ازحزب مردم پاكستان باشد و نوازشريف اين را تحمل کند.

بياييد اين را بپذيريم بحران امنيتي افغانستان تنها از جانب پاكستان نيست. افغانستان به بحران عدم اعتماد، بحران اقتصادي، بحران سياسي، و بحران امنيتي، و موادمخدر، فساد اداري وقوم گرايي نيز دچار است. عوامل ناامني ها و بي بند و باري ها در افغانستان را اگر همه جانبه بيرون مرزي بدانيم، اشتباه مي کنيم. زيرا 30 – 40 فيصد اين نا به ساماني ها بيروني اند.

ومداخله كشور هاي همسايه به خصوص پاکستان، و از طرف ديگر استراتيژي غلط قوت هاي خارجي در افغانستان حاکميت ضعيف و مديريت ناكاراي حاكميت، نبود گوش ناشنواي حاکميت در برابر داد و فغان مردم، همه يک جا شده و چنين بحراني را به وجود آورده اند، كه خارج شدن از آن بسيار دشوار است و نبايد خوشبينانه قضاوت كنيم كه مداخلات از سرحدات افغانستان بند مي شود.

س: چنانچه شما قبلاً اشاره کرديد، تغييراتي در ISI آورده شد به نظر شما اين محدوديت ها در چه مقياسي خواهد بود، آيا در حد حرف و شعار است يا مبناي عملي هم دارد؟

سعيدي: اول از همه بايد بدانيم که ISI محدود نشده و تنها رئيس ISI نعيم تاج فرمانده يک قول اردو شده و به جاي آن احمد شجاع پادشاه به حيث رئيس ISI مقرر شده است. ISI که تعداد مجموعي نفرات آن از يک صد و شصت هزار تن مي گذرد با تبديلي رئيس اداره چه کرده مي تواند؟

ISI که توانسته است در داخل پاکستان بيشتر از 72 حزب جهادي ايجاد کند، مانند جيش محمد، سپاه صحابه، جمعيت العلما اسلام، سرفرذوشان اسلام ، البدر و.. به همين لحاظ ISI بسيار وقت کار دارد تا در آن خانه تكاني همه جانبه صورت گيرد.

از جانب ديگر حکومت ملکي پاکستان توان اين را ندارد که ISI را مهار کند به خاطري که چهار امر مهم در پاکستان هيچ وقت مربوط حکومت ملکي پاکستان نمي شود.

1. سلاح اتمي پاکستان

2. سياست گذاري ها در مسائل افغانستان

3. بودجه و تشکيل ISI و ارتش پاکستان

4. تصميم گيري ها در مورد كشمير. همين حالا رئيس جمهور پاکستان تشکيل ISI را نمي داند و حق هم ندارد که بفهمد. ISI هر آنچه که بخواهد در قسمت افغانستان و کشمير انجام مي دهد و تا زماني که پرونده افغانستان و کشمير در ISI به وزارت خارجه پاکستان نرود ما هيچ اميدواري نداريم و نمي خواهيم خوش باور باشيم.

س: شما گفتيد که صلاحيت هاي ISI تا اين حد نامحدود است، بيرون از حوزه افغانستان و کشمير و هند در کدام کشورهاي ديگر اين سازمان فعاليت دارد؟

سعيدي: ISI حالا در کشورهاي آسياي ميانه و کشورهاي خليج هم دست و پا مي زند؛ اما توجه بيشتر اين سازمان در افغانستان و کشمير است و به خصوص در اين سال هاي اخير در افغانستان. زيرا پاکستان به هيچ وجهه افغانستان امن و مقتدر را به نفع خود نمي داند چون از روزي که پاکستان ايجاد شده بر اساس يک اصول ايجاد نشده به نام مسلمان و کفر از يکديگر جدا شده است. پاکستان استراتيژي خود را براي جلب منافع در تشنج بيشتر مي يابد.

سال ها ما شعار پشتونستان را سرداديم اما پاکستان از آن منفعت مي برد، به خاطر جهاد افغانستان، ميليون ها دالر به پاکستان سرازير شد.

طالب ها که پيدا شد باز هم پاکستان بهره برداري کرد. و حالا هم طي يک سال گذشته امريکا شش صد ميليارد دالر به پاکستان کمک کرده است. هواپيماهاي F16 را امريکا به پاکستان داده است.

همين چند روز پيش در کنفرانس ملل متحد که حامد کرزي هم حضور نداشت، کشورهاي «لابي»(حمايت كننده) براي پاکستان ايجاد شد. يعني امريکا، انگليس، ايتاليا، جرمني فرانسه و يکي دو کشور ديگر توافق نمودند که اجماعي را تشکيل دهند تا پاکستان را کمک کنند. و يک هفته بعد اين کشورها در شارجه جلسه دارند و پس از آن کمک ها به پاکستان سرازير مي شود و افغانستان در حاشيه قرار مي گيرد.

س: علت اين کمک ها و تمرکز به پاکستان چه است؟

سعيدي: علت اساسي اين است که امريکا بعد از سقوط شاه ايران که ژاندارم منطقه بود، براي سياست گذاري هاي انگليس و امريکا، به ژاندارم ديگر در منطقه ضرورت داشتند و از 30 – 40 سال به اين طرف پاکستان به حيث ژاندارم ديگر در آمده است.

پاکستان سلاح اتمي دارد، شش صد و شصت هزار ارتش دارد، يک صد و شصت و دو ميليون نفوس دارد، در گذشته از لحاظ اقتصادي تقريباً خودکفا بوده بنابر اين با همچو کشوري که سياست هاي امريکا را تطبيق کند، امريکا به آن ضرورت دارد.

امريکا در موجوديت کشورهاي چون روسيه و چين و ايران به پاکستان نياز دارد و علاقه ندارد که پاکستان را فشار دهد چون در آن صورت چه کسي مي تواند جاي گزين پاکستان شود و از جانب ديگر در صورت تشديد فشار، پيمان شانگهاي که روسيه و چين هر دو از اعضاي اين سازمان اندو سلاح اتمي دارند برجسته مي شود و اگر پاکستان هم به آن ها بپيوندد پاي امريکا در اين منطقه براي هميشه قطع خواهد شد.

از جانب ديگر از روزي که امريکا به افغانستان آمده ضرورت به راه اکمالاتي داشته است که دره خيبر است. اگر پاکستان راه اکمالات امريکا را قطع کند، روسيه هم چندان راه اکمالات را ندهد امريکا از کجا اکمالات کند؛ بنابر اين دست امريکا زير سنگ است و با همه جنايت ها و مداخلات پاکستان حوصله مي کند و پاکستان را حمايت مي کند.

س: اگر شما اين مسأله را واضح تر سازيد که ISI در کشورهاي خليج و آسياي ميانه دنبال چه مي گردد؟ سعيدي: دنبال منافع امريکا است.

ISI از سال 1948 تا 1955 توسط افسران انگليس رهبري مي شد؛ و بعداً افسران پاکستاني رهبري اين سازمان را به عهده گرفتند و قانون در (آي اس آي) اين است که تا کسي دگرجنرال و استرجنرال نباشد نمي تواند رئيس اين سازمان شود. بنابراين اين ساز مان براي تأمين منافع امريکا در ديگر کشورها خيلي بهتر عمل مي کند و با FBI (اف بي آي) و ديگر ادارات استخباراتي امريکا خيلي روابط خوب دارد.

س: با در نظر داشت اين که قدرت ها مي خواهند تشنج در افغانستان وجود داشته باشد، به نظر شما يک راهکار موثر و عملي براي قطع مداخلات پاکستان در امور داخلي افغانستان چه است؟ سعيدي: به صورت کل سياست هاي غلط و دورويه را غربي ها بايد كنار بگذارند.

يعني امريکا و انگليس نبايد به گونه اي عمل کنند که دزد را بگويند هشيار باش و صاحب خانه را بگويند بيدار. سه سال مي شود افغانستان با امريكا طرح استراتيژي را امضا کرده ا ست. اين طرح سه ماده داشت: امنيت، انکشاف، و حکومت داري خوب. اما نه از امنيت خبري است و نه از انکشاف و نه از حكومت داري خوب. از همان روزي که ما اين طرح را امضا کرديم همه چيز بدتر شده است و ما هيچ دستاوردي نداريم.

از جانب ديگر سياست هاي خارجي هم غلط بوده است. ما در افغانستان ضرورت داريم که نخست روابط ما با کشورهاي همسايه تامين باشد، بعد با کشورهاي منطقه و سپس با کشورهاي اسلامي و پس از آن فرا منطقه يي. اما اشتباه ما اين است که اول استراتيژي فرا منطقه يي را با امريکا امضا مي کنيم، که اين امر باعث شده ايران، پاکستان و روسيه و كشور هاي منطقه آزرده شوند و حق هم دارند که سياست هاي غلط ما را انتقاد کنند.

از طرف ديگر کشورهاي که مي گويند ما به خاطر تروريزم به اين جا آمده ايم. اول تر از همه تروريزم تعريف نشده است. آيا کسي كه مخالف امريکا باشد آن را تروريست بگوييم، نه. بنابر اين ما بايد تروريزم را تعريف کنيم که تروريست چي است، در کجا است و چي اهدافي دارد؟ کشورهاي که به نام مبارزه با تروريزم آمده اند بايد استراتيژي واحد بسازند، ما را در حکومت داري کمک کنند و آنگاه مي توان اميدوار بود تا مداخله پاکستان و ديگر کشورها در امور افغانستان قطع شود – بنابراين به يک استراتيژي واحد، دقيق و علمي ضرورت است.

س: شخص رئيس جمهور دو سال پيش گفت که بعضي از وزرا و اشخاص معتبر، جاسوس پاکستان اند، اما بعداً نخواست و يا جرأت نکرد که افشا کند؟

سعيدي: امروزممكن يک تعداد مهره هاي سازمان استحباراتي در کابينه باشند، در درون کابينه و درون دولت استخبارات پاکستان نفوذ دارد و هر لحظه از احوال افغانستان آگاه مي شوند.

زماني که من در پاکستان به عنوان ديپلومات ايفاي وظيفه مي کردم به کسي که نامش وحيد است و در پاکستان خبرنگار بود، گفتم که: من کتابي را خوانده بودم که کسي که در يک کشور ديپلومات باشد، کشور ميزبان کوشش مي کند به هر نحوي ممکن با او تماس بگيرد، يا رشوت به او بدهد يا چيز ديگر را که از او بتواند اطلاعات به دست آورد. اما دو سال مي شود من در اين جا هستم و هيچ پاکستاني با من تماس نگرفت يا از من هراس دارند يا طور ديگر؟. او گفت: به تو ضرورت نيست.

تو يک ديپلومات عادي هستي، پاکستان در داخل کابينه ات راه دارد. به تو چي ضرورت است. چندي قبل يکي از وزيران كابينه موجود به من گفت که چه لازم است که تو هر روز عليه پاکستان گپ مي زني؟ سياست هايش را تشريح مي کني، بدون شک که اين دولت سقوط مي کند و ما و شما باز هم به پاکستان محتاج مي شويم و پس به پاکستان مي رويم. «در صورتي که مقامات عالي بخواهند من نام اين وزير را خواهم گرفت»

س: نشست هاي چون جرگه امن منطقه ي تا چه حد مي توانند موثر و کارساز باشند؟ سعيدي: به هيچ نوع خوشبين نيستم. يک سال پيش به نام جرگه امن، پول هاي کلان مصرف شد. موترها خريداري شد و دفتر گرفته شد و مردمان زيادي معاش هاي گزاف گرفتند، اما به باور من سياست هاي قبيله گرايي کشور را به سر منزل مقصود نمي رساند.

چون از يک طرف سران قبايل ديگر قدرت ندارند و جاي شان را ملا و مدرسه گرفته است، به طور مثال اسفنديار ولي خان رهبر نشنل عوامي پارتي که خود را دوست افغانستان مي گيرد و از جانب ديگر حزب او در پشاور حکومت مي کند، و از جانب ديگر بالاي نواسه غفارخان که يکي از رهبران پشتون ها است در داخل منزلش حمله انتحاري کردند او چي کمکي کرده مي تواند؟

افضل خان لا لاكه يكي از سران قبايل است مورد حمله قرار گرفت و زخمي شد بالاي اعظم خان هوتي پدر حيدر خان هوتي وزير اعلاي صوبه سرحد فير راكت صورت گرفت، بالاي آفتاب احمد خان شير پاو حمله انتحاري شد. افراسياب ختک که از مهره هاي اساسي پشتون ها است بالاي او هم حمله انتحاري شد بنابر اين مي شود تعدادي از دو طرف بيايند و چند روز اين طرف و چند روز آن طرف باشند.

اين نشست ها مشکلي را حل نمي کند، چون اين مشکل دو طرف، ديورند نيست بلکه مشکل، منطقه يي و جهاني است.

حالا قرن 21 است و ما بايد طرف تمدن، همگرايي و مدنيت برويم. اگر ما قبيله و قبيله گرايي را سر از نو رشد بدهيم يک کار نامعقول است.

س: با برداشت از صحبت هاي شما افغانستان قرباني سياست هاي امريکا است و در واقع پاکستان است که از هر تحولي کمال استفاده را مي کند، پس به نظر شما نقش دولت و ملت افغانستان چي است که حد اقل براي بقاي خود کاري انجام دهند.

سعيدي: متأسفانه افغانستان به يک کشتي شکسته تبديل شده است. به يک ملاح زبردست، مبتکر که توان بيرون کشيدن اين کشتي از ميان طوفان را داشته باشد ضرورت دارد. اميدواريم بعد از انتخابات ناخدايي که بتواند اين کشتي شکسته را نجات دهد به صحنه بيايد. اما آن چه قابل تأسف است بي تفاوتي و خاموشي اکثريت ملت افغانستان است که فقط تماشاگر وقايع و حوادث اند.

اميدواريم کساني که در اين چند سال اين کشتي را طرف غرق شدن سوق داده اند، از اين به بعد نقشي در سياست گذاري ها نداشته باشد و به گوشه عزلت بروند.

س: شما نقش انگليس را در افغانستان چگونه ارزيابي مي کنيد؟

سعيدي: شکستي را که در 1919 انگليس ها از افغان ها خوردند تا هنوز آن را فراموش نکرده اند. و حالا مي خواهند به نحوي از مردم افغانستان انتقام بگيرند.

از جانب ديگر امريکا در سياست گذاري هاي خود سيستم يک قطبي را ايجاد کرده است که در خفا و زير پرده انگليس با سياست هاي امريکا در منطقه مخالف است و نمي خواهد امريكا پيروز شود. و تلاش مي کند تا يک بار ديگر امريکا به سياست هاي انگليس رجوع کند و انگليس توسط مزدوران پاکستاني سياست خود را بالاي مردم افغانستان تطبيق کند.

انگليس هميشه به امريکا توصيه مي کند که سياست هايي را که در افغانستان بازي مي کني، از طريق ISI بازي کن، از طريق ما بازي کن، نه مستقل.

س: اظهارات مقامات انگليس در افغانستان و تغييرات 180 درجه آن ها در قبال مبارزه با تروريزم از کجا نشأت مي گيرد؟ سعيدي: اول تر از همه بايد سفير يک کشور در کشور ديگر مسئولانه صحبت کند. من انتظار داشتم که وزارت خارجه افغانستان سفير انگلستان را احضار مي كرد و او را به اساس اظهاراتش مورد پرسش قرار مي داد؛ اما متأسفانه وزارت خارجه يا جرأت نه نمودند، يا اصلاً درک اين را نداشتند که چنين کاري را بکنند.

از طرف ديگر دگرمن سمنت، يکي از فرماندهان انگليس نيزگفته است كه به هيچ صورت امکان ندارد که ما بر تروريزم به صورت قاطع پيروز شويم بلکه مي خواهيم به شکل نورمال و نيم بند اين وضعيت را نگاه کنيم.

اين اشاره اي است به زمام داران افغانستان که مي گويند هر چه کي مي کنيد به زودي بايد با طالبان پيوند برقرار کنيد و سيستم قبيله گرايي و بنيادگرايي را رُشد بدهيد و طالبان را در اين حاکميت شريک کنيد و در غير آن ما با شما نيستيم.

در حقيقت اين اظهارات هم هشداري به حکومت افغانستان است و هم به سياست گذاري هاي ما. اما اين که سياست گذاران ما اين اظهارات را جدي نمي گيرند و نمي گويند که شما چرا در کشور ما غيرمسئولانه صحبت مي کنيد.

س: آقاي سعيدي به عنوان آخرين سوال انتخابات سال آينده کشور تا چه حدي مي تواند شفاف و عادلانه باشد، چه گفتني داريد؟

سعيدي: کميسيون انتخابات فعاليت هايش را آغاز کرده است و مي گويد در ميزان سال آينده انتخابات برگزار مي شود، در حالي که مطابق قانون اساسي بايد در اوايل جوزا انتخابات برگزارگردد و از سوي ديگر كميسيون ادعا دارد كه ما با برخي از رهبران جهادي ورئيسان هر دو مجلس مشور ه كرديم، روي اين اصل انتخابات را از جوزا به ميزان مأكول نموديم، به نظر من به جز لويه جرگه هيچ کسي صلاحيت تغيير قانون اساسي را ندارد.

از جانب ديگر سه ماه پيش حکومت فيصله کرده که نظر به مشکلات امنيتي در کشور ما نمي توانيم سر شماري را اجرا کنيم و مردم را تذکره (شناسنامه) بدهيم. حالا مي گويند که انتخابات مي کنيم و به مردم کارت توزيع مي نماييم، پرسش اين جا است که وقتي بحران امنيتي طوري باشد که ما نتوانيم حتا شناسنامه به مردم بدهيم، پس چگونه کارت انتخابات توزيع مي کنيم. تشويش من در اين است که وقتي نفوس معلوم نباشد كه به چه تعداد مرد و زن استحقاق رأي دهي را پيدا مي کنند، انتخابات شفاف نخواهد بود.

مثلاً اگر سي ميليون کارت در صندوق ها ريخته شود، آيا سي ميليون نفر داريم؟ اگر يک ميليون کارت ريخته شود آيا يک ميليون نفوس داريم.

بنابر اين وقتي ما آمار دقيق نداشته باشيم انتخابات به هيچ صورت شفاف نيست. با ور من اين است كه شرايط در افغانستان و منطقه به طرفي در حركت است كه ما به وقت و زمان نه انتخابات را برگزار كرده مي توانيم و نه از شفافيت آن اطمينان داده مي توانيم.